Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Balanceren

Datum: 30-08-2012

Het is omdat ik er later, als het allemaal een plek zou hebben gekregen, over wilde schrijven, anders had ik het nooit verteld. Niet aan mijn kinderen, niet aan mijn moeder. Waarom zou ik hen met angst opzadelen die al in het verleden lag, die bij mij al een plek had gekregen? De angst van mijn dierbaren die altijd als een boemerang bij mij zal terugkomen?
Ik heb het ze verteld. Ik zag hun schrik, hun tranen, het begrip voor mijn keuze het ze niet eerder te hebben verteld. Het deed me verdriet hun verdriet te zien dat zij mij niet konden steunen toen het zich in het vroege voorjaar afspeelde. Het deed me pijn hun besef en angst te bemerken dat het dus echt zomaar weer kan terugkeren.
Ze zijn op de hoogte nu. Ik kan erover schrijven. Schrijven over hetgeen ik zo belangrijk vind dat de wereld het weet. Omdat er zoveel mis gaat in onze schijnbaar betrouwbare systemen. Omdat er te vaak foute diagnoses worden gesteld en er onnodig ingrijpende behandelingen worden gegeven, met alle gevolgen van dien. Terwijl er zoveel andere, goede werkzame therapieën voorhanden zijn......

10 April 2012, Oostenrijk.
Ik schrik me rot bij het lezen van de mail van de plastisch chirurg van Dermicis. De plastisch chirurg, welke mij verzekerde dat het kleine stukje weefsel wat ze heeft weggehaald bij het litteken op mijn borstreek, er goed uitzag. Voor de zekerheid, gezien mijn verleden stuurde ze het op, maar het zag er uit als een onschuldig ontstoken talgkliertje. Ze zou me de uitslag sturen over de mail, daar we voor drie weken naar Oostenrijk vertrokken.
In plaats van de uitslag mailt ze met de vraag of ik haar wil bellen. Bij het lezen van haar woorden voel ik hoe de warmte zich uitspreidt over mijn wangen, voel ik hoe mijn keel wordt dichtgeknepen. Aan de ene zijde van de evenwichtsbalk waarop ik balanceer bevindt zich het zekere weten dat het niet kan, en aan de andere kant gaapt de afgrond. Ik hoor een dwingende stem in mijn binnenste: ‘Niet in paniek raken nu, het kán gewoonweg niet!'

Een paar weken terug liet ik opnieuw bloed prikken bij NovelCure daar ik me wat minder energiek voelde en wat meer last kreeg van de arm waaruit de klieren zijn verwijderd.
De 3 niveaus, waaraan af te lezen is of er een ontwikkeling van kanker gaande is, zijn alle drie iets gestegen ten opzichte van de bloedanalyse van zo`n zeven maanden daarvoor. Niet verontrustend, binnen de veilige marge. Een ontstekinggevoeligheid stuwde de afbraakproducten wat omhoog. Gezien mijn kankerverleden is het echter raadzaam de niveaus naar hun oude waarde terug te brengen. Er wordt een zeer krachtig antioxidant geadviseerd, een middel wat de afbraakproducten hindert tot klontering, ze vervolgens aan de gal bindt en gemakkelijk het lichaam uitwerkt.

11 april 2012, Oostenrijk.
Met angst en beven bel ik de plastisch chirurg. De biopt die werd afgenomen blijkt om een kleine chronische ontsteking te gaan, vergezeld met kankercellen. De grond trekt weg onder mijn voeten. Stoïcijns noteer ik van alles over een ontsteking met afbraakcellen, staafjes, micro en kleuring. Tegelijkertijd hoor ik alsmaar mijn intuïtief weten dat dit niet waar kan zijn. De chirurg stelt voor om het getroffen gebied, 30 maal te laten bestralen. Ik weiger, opeens huilend en bang nu. Maar ik laat niet met een kanon schieten op een mug, waarvan ik niet eens zeker ben dat die er zit.

12 april 2012, Oostenrijk
Ik word gebeld. Op de display zie ik het nummer van de chirurg. Ze is erg met me bezig geweest, het gaat haar zeer aan het hart. Zij respecteert mijn gekozen weg. Ik voel me veilig en begrepen. Mijn keel wordt dik en ik moet ervan huilen.
Ze doet me een voorstel: ‘Omdat je geen bestraling wilt zou ik graag een tweede afspraak met je maken zodra je in Nederland terug bent. Dan snijd ik een extra stuk weefsel weg, zodat in ieder geval een veilige marge is bereikt. Dat weefsel sturen we wederom op om te kijken of het onderliggende weefsel ook is aangetast.'

Ik bel met NovelCure waar ik een onbegrensd vertrouwen in heb. Mijn analyse wordt opnieuw en uitgebreid met me bekeken en besproken: ‘Meten is weten, het kan gewoonweg niet! Een verhoogd aantal afbraakcellen is normaal waar het een ontsteking betreft, maar de term kanker is een ander verhaal.' NovelCure steunt het besluit van de chirurg een extra stukje weefsel te verwijderen en adviseert de dubbele dosis van het krachtige supplement welke nog dezelfde dag naar Oostenrijk wordt verstuurd.

Voor de zekerheid ban ik direct alle suikers uit mijn voeding, stop radicaal met alcohol, en eet alle dagen vers en gezond. Ik mediteer, affirmeer, en heb opnieuw zoveel aan Rob. Samen besluiten we de kinderen en mijn moeder niets te vertellen. Ik heb al mijn kracht nodig dit op mijn manier de baas te worden. Ik balanceer de dagen door.

24 April, Nederland.
Ik lig opnieuw op de snijtafel. Rob is erbij. Ik ben nerveus maar voel me veilig bij de chirurg van Dermicis. De chirurg snijdt een flink stuk weg. De assistente maakt het klaar om opgestuurd te worden terwijl de chirurg de hechtingen plaatst. Ach, denk ik, wat maakt zo`n litteken meer of minder uit op het geheel.

Ik zie er als een berg tegenop een datum te plannen voor de uitslag en daarvoor in de wachtkamer te moeten wachten. Dus spreken we af dat ik thuis word gebeld zodra de uitslag binnen is. Het zal om en nabij de twaalf dagen duren.

 9 mei
De telefoon gaat. Ik hou mijn adem in, het is Dermicis. ‘Ik heb heel goed nieuws. Je bent schoon. Er is geen enkele kankercel meer gevonden...'

Juni
Het bloedonderzoek bij NovelCure toont aan dat de niveau`s weer tot de oude waarden zijn teruggezakt. ik kan op alle fronten weer opgelucht ademen. 

pfffffffffffff............

Manon.




- Reageer op deze column

Marja  schreef op 04-09-2012
Jeetje, wat een onrust weer, gelukkig dat de uit slagen nu goed zijn.En moet nu zo blijven. Groetjes Marja. X


Linda  schreef op 31-08-2012
Jeetje Manon... Blij dat het weer goed met je is. Blijf vertrouwen op je gevoel, dat is altijd goed.

Liefs!



Nanda  schreef op 31-08-2012
Ach lieverd, leven in onzekerheid is zo erg.... Kanker heb je levenslang zeggen ze weleens...
Heel goed dat je zo op je strepen stond en dat juist daardoor de chirurg geprikkeld werd om dit niet zomaar naast zich neer te leggen, Gefeliciteerd.



anke  schreef op 30-08-2012
Heb met spanning gelezen.
Wat je weer hebt moeten doorstaan.
En gelukkig een goede afloop.
Groeten.xxx



Elly  schreef op 30-08-2012
ik voelde zo met je mee dat ik erg moest huilen.
Ben heel blij voor je met de laatste uitslag.



Reacties verbergen