Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Zielsverwanten

Datum: 06-09-2012

Vorige week heb ik een lotgenote ontmoet. Normaliter doe ik daar niet aan. Dat klinkt vreselijk arrogant, zo is het echter absoluut niet bedoeld. Ik krijg mail van zoveel lotgenoten dat ik niet zou weten waar ik de tijd vandaan moet halen om iedereen te ontmoeten. Ik beantwoord iedere mail met liefde, waar ik alle tijd voor neem. Het geeft me een fantastisch gevoel waar ik tot steun kan zijn. Het is fijn ervaringen uit te wisselen.
Met Ria had ik direct een wederzijdse klik. Zelfde leeftijd, no nonsens, lekker gewoon en gevoelsmens tegelijk. Gewoon als ik, denk ik. Na een aantal mails, volgden er telefoongesprekken en ontstond het idee elkaar te ontmoeten. Daar we ieder aan een andere kant van het land wonen besloten we Amsterdam te kiezen als ontmoetingsplaats.
We spraken af in Amsterdam, bij het Smits koffiehuis aan het water, bij het centraal station. `s morgens mailde ik nog snel door dat ik een witte broek droeg met blauw stippentuniek en blauw leren jasje, en mijn mobiele nummer voor het geval dat. En op de valreep ontving ik het hare, ze droeg een wit vest en had een rode paraplu bij zich. Ik grijnsde toen ik haar berichtje las in de trein. Het was net een blind date! Spannend!
Een kwartier voor mijn komst sms-te Ria dat ze op de plek van bestemming was aangekomen. Omdat ik dacht afgesproken te hebben op het terras, liep ik het oude monumentale pand in, de uitgesleten traptreden af, door het koffiehuis naar buiten het terras op. Maar al wat ik zag, geen wit vest en rode paraplu. Ook binnen zat niets wat op haar signalering leek. Na een belletje bleek dat Ria van mening was voor het koffiehuis te hebben afgesproken, en dat ik haar dus gewoon voorbijgelopen was! Ik liep naar binnen en daar kwam ze. Een prachtige stralende vrouw, kort modieus kapsel, lang en slank, vlot en casual gekleed. We omhelsden elkaar en streken neer op het terras en bleven uren met elkaar kletsen. We ontlokten elkaar tranende ogen, huilden met elkaar mee, lachten veel en bleken zoveel overeenkomsten te hebben dat we het gevoel kregen een zielsverwant te hebben ontmoet. In ons zijn, ons denken, en ons doen.
Eenmaal weer terug in de trein overdacht ik onze bijzondere ontmoeting. Ik voelde me een beetje leeg na die zinderende uren en stuurde Ria een sms om haar te bedanken voor deze mooie ontmoeting. Ik kreeg terug dat het gevoel wederzijds was en ze zich daardoor nu ‘wat leeg' voelde.

Lieve Ria, ga door op je unieke ingeslagen weg, je effent mooie nieuwe paden.
Ik hoop dat we nog veel voor elkaar mogen betekenen!

Met liefs van Manon!




- Reageer op deze column

Jos  schreef op 07-09-2012
Jou omschreven ontmoeting raakt mij.
Het geeft veel voldoening als je iets voor een ander kunt betekenen.



Linda  schreef op 07-09-2012
Wat fijn!!


Nanda  schreef op 06-09-2012
Koester dit.....


Reacties verbergen