Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Herfst gedachten

Datum: 25-10-2012

 Er zijn van die dingen waar ik bijna niet meer over praat (met uitzondering van mijn dierbaren). Niet dat ik niet zou willen, maar ik weet uit ervaring dat het onderwerp zo bizar is, dat begrip in reacties zal ontbreken. Datgene, wat ik nooit meer benoem, is namelijk gewoon te groot. Zo groot dat het na de zichtbare uitwerking als die van een bom, een excuserende verzachtende uitleg zal behoeven van mijn kant, en dat wil ik niet. Ik wil me niet excuseren voor iets wat mij is overkomen, waar ik niets aan kan doen. Ik neem de reactie die zou ontstaan niemand kwalijk. Het is voor mij al niet te bevatten wat mijn levensweg passeert, laat staan voor een ander. Ik begrijp de reacties ook: Ogen die groot worden, gevolgd door een ziel die zich sluit. Er is zoveel ellende in de wereld gaande, dat men het niet in een overdosis wil horen van een ander. Zelfbehoud noem ik dat sluiten van de ziel, je kan niet de hele wereld op je schouders nemen.

De een krijgt veel op zijn bordje, de ander weinig tot niets. Wij (het gezin waar ik uit stam) behoren helaas tot de eerste groep. Niet dat ik zielig of ongelukkig ben, verre van dat. Sterk ben ik uit die strijd gekomen. Misschien wat bitter soms en wat verhard, maar de warmte die ik van nature bezit, heeft zich alleen maar versterkt. Ik ben een gelukkig mens, ondanks én mede alles wat ik heb meegemaakt. Ik kan me inleven, tegelijkertijd weet ik met stelligheid mijn grenzen aan te geven. En dat laatste geeft rust in mijn leven, enorme rust.

Toen ik laatst echter in een uitzending zag, hoe een hechte familie rouwde om het verlies van hun zoon/broer/kleinzoon, voelde ik een lichte steek van jaloezie. Ik was doodgewoon jaloers op het feit dat zij al hun zorgen, hun pijn, hun verdriet, hun rouw en de vele erbij horende emoties, konden en mochten richten op die ene geliefde persoon. De wereld om hen heen luisterde begripvol en liep over van warmte. Ik huilde met de familie mee, maar ik huilde nog harder om mijn families stille verdriet. Als het rouwproces bij het sterven van 1 geliefde al zo intens is, hoe verwerk je dan de dood van meerdere geliefden?

Er zijn ons vijf dierbaren ontvallen, in een veel te korte tijd. Dat grote immense verlies, liep bij mij zo nu en dan vast, als de knoop in een kluwen wol. Ik wist soms niet meer waar het begin of het einde zich bevond, en soms was ik bang dat het einde nooit in zicht zou komen. Die tijd ben ik gelukkig voorbij, maar zowel het gemis als het verdriet kan nog even fel en stekend opduiken als voorheen. 

Toen de kanker mijzelf ook nog eens trof, kwam als bij een tijger de vechtlust in mij boven. Ik leef en ben oersterk. Ik heb ontiegelijk veel geluk gehad. Maar al met al rijgen zich jaren aaneen, zo bol staand van emotie, dat ik er niet eentje van zou willen overdoen.

Tussen de vele super mooie dagen door, kan het me ineens overvallen. Vraag me niet waarom of waardoor. Dan worden mijn gedachten zwaar. Gedachten die ik alleen maar kan delen met een dierbare die hetzelfde voelt, omdat ze te groot en te verdrietig zijn om te delen met een ander. Omdat ik me niet achteraf wil excuseren voor iets wat ons is overkomen, en waar we helemaal niets aan kunnen doen.

Manon




- Reageer op deze column

Vera  schreef op 26-10-2012
Lieve Manon, wat kan jij dit gevoel toch weer mooi omschrijven. En wat kom jij toch sterk over, ik heb veel bewondering voor je. Ik ben blij voor je dat het papier een stille luisteraar voor je is, net als ik, waarvoor je je nooit zal hoeven excuseren. Je kent me niet, ik ben door mijn zus die kanker heeft op jouw verhaal terechtgekomen. Sinds die tijd heb je er een trouwe lezer bij. Liefs van Vera.


Reacties verbergen