Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Een kwestie van leven of dood

Datum: 01-11-2012

Een kwestie van leven of dood.

Rob houdt van autorijden. Het liefst op de Duitse autobaan waar hij geen tijd heeft om ‘sukkelend in te dutten', zoals hij steevast opmerkt zodra we de grens passeren. Ontspannen en geconcentreerd heeft hij alle manoeuvres van andere weggebruikers in de gaten om onmiddellijk te kunnen anticiperen waar nodig is. Hij houdt ruim afstand van zijn voorganger en ‘voelt' als het ware wat medeweggebruikers in gedachten hebben. Rob is een fijne chauffeur, ik zit graag en ontspannen naast hem.
Rob houdt ook van hard rijden. Als het mag en kan weliswaar. Waar men honderd aangeeft zal hij steevast tien of twintig kilometer boven het toegestane rijden maar nooit meer dan dat. Als hij echter mág dan weet zijn voet het gaspedaal te vinden. Vroeger vond ik het heerlijk, dat harde rijden. Tegenwoordig, terwijl de drukte op de weg alleen maar toeneemt, hoeft het van mij niet meer zo nodig.

Op weg naar huis, op de Duitse autobaan net voor Keulen, trapt Rob hard op zijn rem. Onmiddellijk is zijn hand bij de schakelaar van het alarmlicht, verdeeld zijn aandacht zich op de weg voor en achter ons, en in een oogwenk neemt hij zowel links als rechts van ons in ogenschouw of hij uit kan wijken, voor het geval de auto achter ons met te hoge snelheid onze achterkant zal naderen.
Niet zo ver voor ons is een ernstig ongeluk gebeurd. Alle vehicles staan stil en het duurt niet lang of we horen achter ons gillende sirenes naderen. Zowel links als rechts verplaatst een ieder de auto zo dicht mogelijk naar de kant, zodat er een brede middenstrook overblijft. Politie, ziekenwagen, brandweer, en nog meer politie, ziekenwagen en brandweer scheuren voorbij. In de verte zien we de schijnsels van de lichten stoppen. We kijken elkaar aan: Dit zou nog wel eventjes kunnen gaan duren.

In tegenstelling tot een automobilist voor ons, die naast zijn auto zijn ongenoegen uit, word ik overmand met een gevoel van opluchting de dans te zijn ontsprongen. Ik heb het er graag voor over in een file te staan, blij dat we een paar seconden later arriveerden dan dat dit ongeluk plaatsvond. Wij zijn ongedeerd, en gedurende de twee uur dat de totale autobaan is afgesloten, kletsen we, drinken we thee, eten we een broodje, lees ik wat, sluit Rob zijn ogen, en geven we ons over aan de overmacht. Het wordt een latertje vannacht. Ach, er zijn ergere dingen.

Het is ruim drie weken later als we worden gebeld. Door een vriend van een stel goede kennissen, Wim en Emmy. Wim en Emmy hebben, net als wij, hun hart verpand aan Oostenrijk. In het winterdorp waar ons vakantiehuis staat, kochten zij vier jaar geleden een hotel. We maakten kennis met elkaar en het klikte, zoals je dat soms met mensen hebt. Zodra wij weer in het dorp arriveren spreken we steevast een avond af, om bij te kletsen onder het genot van een ‘mooie fles rode wijn'.

De vriend van dit fijne stel belt ons met een vreselijk bericht. Vlak voor Keulen, op weg van Oostenrijk naar Nederland, zijn Emmy en Wim op een ongeluk ingereden en hebben zij een dwars staande vrachtwagen geramd. Het was een kwestie van een paar luttele secondes te vroeg aan komen rijden, vertelt de vriend aangeslagen. Wim is zwaargewond opgenomen in een ziekenhuis in Keulen, Emmy is op slag dood.

Als we een klein beetje zijn bekomen van de schrik herinner ik me het ongeluk van drie weken geleden, net voor Keulen, waar we het geluk hadden er niet bij betrokken te zijn geraakt. De rillingen lopen over mijn rug. Ook dat was slechts een kwestie van een paar luttele secondes. Een kwestie van leven of dood. 

Lieve Emmy, wat zullen wij je missen...

Manon.  

 




- Reageer op deze column

Linda  schreef op 15-11-2012
jeetje... Ben d\'r stil van. Wat vreselijk zeg. Geluk voor jullie verdriet voor de ander. Wat is het leven toch hard.


Rie Stoop  schreef op 06-11-2012
Wat is dit ontzettend erg voor die mensen ik heb kippevel als ik dit lees,jullie hadden een engeltje op jullie schouder wat heb je dan een geluk ,liefs Rie xxx


Ollie  schreef op 01-11-2012
wat verschrikkelijk.........


mams  schreef op 01-11-2012
het leven hangt soms aan een zijden draadje wat een drama voor de familie


Reacties verbergen