Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Thriller zonder naam 2

Datum: 15-11-2012

Lees hier deel 1 van thriller zonder naam 

Deel 2:

"Wat... sorry...." stamelde de duidelijk verwarde vrouw. Ze keek recht voor zich uit. Apathisch. Naar het rimpelloze water barstensvol waterlelies. Duiven koerden en vlogen van de bomen naar het gras, en pikten de restanten op van achtergelaten brood en afval. Ik geloofde niet dat ze er iets van zag.
"Mevrouw gaat het?" vroeg ik aarzelend. Ik legde voorzichtig mijn hand op haar arm en alsof dat het sein tot het verbreken van een hypnose was keek ze me met haar grote bruine ogen aan. Ze sloeg haar handen voor haar gezicht en een grote diamanten ring glinsterde aan haar trillende vingers. Geluidloos sijpelden de tranen als een stille waterval tussen haar vingers door. Ik keek besluiteloos om me heen. Was ze alleen, of was ze met iemand? Maar niemand keek op of om. Ik diepte een papieren zakdoekje uit mijn tas en gaf het haar. Langzaam droogde ze haar tranen. Kleine rimpeltjes tekenden haar lippen en ogen. Ze keek strak voor zich uit en begon te vertellen. Over haar liefdevolle jeugd waarin het haar aan niets had ontbroken, en waarin ze op handen werd gedragen. Over haar man met wie ze in
het begin van haar huwelijk gelukkig was geweest. Ik voelde me ongemakkelijk bij haar openheid, geneerde me zelfs. Wat moest ik met deze wildvreemde vrouw?
Ze vertelde hoe gelukkig ze was geweest toen ze zwanger raakte, en maanden had geleefd op een roze wolk. Slechts twee kinderen later kwam ze erachter dat haar man haar belazerde. Steeds opnieuw. Op een discrete manier. Dat wel. Niemand wist er iets van, behalve zij.
"En de vrouwen..." corrigeerde ik haar zacht.
Ze keek me aan met ogen vol verdriet.
"Ga bij hem weg!" riep ik. "Geen man is zoveel verdriet waard."
Ze kneep haar ogen samen en keek me strak aan.
"Nooit! Niet voor ik hem gebroken heb."

Vanaf dat moment zocht ze me regelmatig op in het Vondelpark. Eerst quasi toevallig, later bewust. Liesbeth trakteerde mij op uitgebreide koffietafels en lunches en als arme studente maakte ik daar dankbaar gebruik van. In ruil ervoor luisterde ik naar haar.
Ze vertelde me over het dorp waar ze woonde en over haar prachtige villa. De villa was al jaren eigendom van haar familie en geheel gerestaureerd. Haar succesvolle dochters studeerden beiden Rechten op de Universiteit, hockeyden en waren ere lid van de tennisvereniging. Ze was trots op hen, haar ogen glansden als ze over hen verhaalde. En ze vertelde over haar man Simon. De man die haar bedroog. De man waar ze ooit van gehouden had. De man waarvan de glans in haar ogen plaats had gemaakt voor haat.

Volgende week deel 3.  

 




- Reageer op deze column