Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Pakjesavond

Datum: 06-12-2012

 Het is buiten pikkedonker en ongelooflijk stil. De hele dag sneeuwde het zachtjes, en vanmiddag in de schemerdonkerte schatte ik zo`n halve meter sneeuw op het hek rond ons huis, op de daken van de huizen aan de overkant, en op de bomen waarvan de takken zwaar overhangen. Vanmorgen banjerden we door de dikke laag in het bos, we waren de eersten die een spoortje trokken door het maagdelijk wit.
Zondagavond zijn we aangekomen in dit altijd weer sprookjesachtig winterse dorp. Men vraagt wel eens: "Wordt het nooit gewoon voor jullie?" Maar nee gewoon wordt het nooit. Dit dorp, waar Rob en ik 12 jaar geleden ons eerste Chalet Xieje bouwden blijft bijzonder. We raakten hier los van de veroordeling die we thuis ervoeren, en leerden de bewoners kennen als onze gelijken. Wij waren voor hen Rob en Manon punt, niet de Rob en Manon die hun exen lieten zitten voor een malle verliefdheid, die twee gezinnen uiteenscheurden, die bla bla bla. We vonden hier zoveel rust, dat we acht jaar geleden in dit sprookjesachtige dorp zijn getrouwd, in het mooie kerkje. Samen met de kinderen, met onze familie en onze dierbare vrienden. De herinnering blijft er een met een gouden gloed.
Al weer bijna twintig jaar wonen Rob en ik samen, en als ik terugkijk op al die jaren is het een heftige en ook mooie tijd geweest. Toen had ik zo graag even in de toekomst willen kijken. Alleen maar om te zien of we de goede keuze hadden gemaakt. En nu, twintig jaar later, kijk ik er tevreden op terug. We hebben het goed gedaan samen. Dat merken we aan de kinderen, dat merken we aan de exen.
Lange tijd heb ik me teruggetrokken, liet mijn ex voorgaan waar ik een stapje terug kon doen. Schuldgevoel speelde hier een grote rol. Zo liet ik ook pakjesavond aan hem, daar er zoveel plaatsen waren waar ze Sinterklaas vierden. Bij de oma`s, op school, hun sport, en dan ook nog bij zowel papa als mama lootjes trekken. Het deed me pijn aan het hart dit feest te verplaatsen naar de kerst, gek ik als ik ben van surprises maken en lange sterke rijmen. Maar mijn ex ging voor. Jaren lang genoot ik achter de schermen mee met het maken van de surprises, hielp ik een kind bij een rijm en had ik er zóóó graag bij willen zijn. Maar ach, het was goed zo.
En nu, twintig jaar later, vroeg de vrouw van mijn ex, aan wie ik had laten ontvallen stiekem gezond jaloers te zijn op dit gezellige feest, of we wilden meedoen met lootjes trekken. Ze had het overlegd met mijn ex en die vond het prima. Ontroerd nam ik dit aanbod met beide handen aan.
En wat heb ik er van genoten! Van het lootjes trekken, van het hersenen pijnigen om een leuke surprise te verzinnen en van de hele middag samen met Rob te hebben geknutseld. Mijn rijmknobbel werd weer aangesproken en ik vond de woorden als vanouds.
Zaterdagmiddag 1 december was het zover, om vier uur werden we verwacht. De open haard brandde, de laptop stond nog open voor als er iemand nog niet helemaal klaar was met rijmen, daar mochten de surprises en daar mochten de andere cadeautjes staan. Een voor een druppelde iedereen binnen. Zoey`s vriend maakte dankbaar gebruik van de laptop, daarna Sem en schiet eens op joh, ook Lynn moest nog even. Uiteindelijk was iedereen klaar en kon het feest beginnen. De Sinterklaas cd werd opgezet en iedereen zong luidkeels mee. Daar werd hard op het raam en op de deur gebonsd, gegild door het vrouwvolk en we werden bedolven onder een regen van pepernoten, gestrooid door buurman Kees die dit alle jaren op zich neemt. Het uitpakken kon beginnen.
Sem en mijn ex maakten samen grollen en grappen waar ik van genoot, eten en drinken kwam en ging, de haard werd warmer, jasjes en vesten verdwenen over de hoofden tot iedereen smorend in een hemd of topje zat. De uren vlogen voorbij tot de vloer bezaaid lag met proppen papier en de klok middernacht aanwees.

Vanavond is het 5 december. De kaarsjes branden, buiten is het pikkedonker en ongelooflijk stil. De tijd tikt zachtjes zijn seconden en minuten weg. Geluk voert de boventoon.

Manon




- Reageer op deze column

een moeder  schreef op 13-12-2012
Wat mooi dat dit kan. Een voorbeeld voor velen Manon, complimenten voor jou en je ex!


Reacties verbergen