Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Meegaan met de tijd

Datum: 13-12-2012

Ik ben nooit een voorloper geweest. Liever ook niet achteraan in de rij, laat mij maar een beetje onopvallend in het midden lopen. Dit geldt ook voor de nieuwste technische snufjes. Gekscherend roep ik wel eens: "Producten met stekkers, snoeren en knopjes? Geef die maar aan Rob. Voor mij is het al snel te ingewikkeld, niet nodig of te moeilijk." Zo heb ik ooit geroepen: "Televisie op de slaapkamer? No way!" Vijf jaar later had Zoey een piepklein toestel (afdankertje van een oma) aan het voeteneinde van haar bed staan. Zo ben ik dan ook wel weer, niet echt een vasthoudend type dus.
Aan de ene kant vind ik al die nieuwe dingen niet nodig, en onnodig ingewikkeld. Aan de andere kant wil ik meegaan met de tijd. Zo heb ik nooit kunnen bedenken dat ik nog eens bevriend zou raken met de computer. Ik snapte er helemaal niets van in de begintijd. Menig keer zat ik vertwijfeld achter dat ding me afvragend of het ooit iets zou worden tussen ons. En moet je nu kijken hoe makkelijk ik er mee omga. Termen als CMS, metaomschrijvingen, tags enzovoorts, ik weet waar men het over heeft. Sterker nog, ik werk ermee. En zo diende zich ook het volgende item aan: Twitter en facebook.
Ik wilde er in eerste instantie absoluut niet aan. Je hele hebben en houden voor iedereen zichtbaar. Maar mijn nieuwsgierigheid was gewekt, en ik wil nou eenmaal meegaan met de tijd (maakte ik mezelf wijs). Dus maakte ik een profiel aan en ja hoor, ik doe mee in de race. Weliswaar ben ik geen voorloper, en ben ik terughoudend en voorzichtig. Maar oude bekenden herleven en vriendschapsverzoeken dienen zich aan. Nog steeds vind ik het onwennig en dubbel. Bladerend door fotoalbums van personen die ik nooit meer zie, voel ik me bijna een inbreker. Alsof ik in iemands huis loop zonder dat diegene thuis is en ik privacy wetten overtreed. Ik zie en spreek bepaalde personen nooit, en toch kom ik van alles aan de weet. Dubbel blijf ik dat vinden. Zo zat ik van de week eens te zoeken naar oude vrienden. En zowaar kwam ik een vriendje tegen uit mijn jeugd waar ik op mijn 16e een keer mee had liggen zoenen onder het aquarium van mijn broer. Nooit meer gezien die jongen dus mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Ik drukte op zijn profiel en las. Leuk! Niets veranderd behoudens een beetje ouder. Nog niet helemaal thuis in dit facebookland dacht ik hem weg te klikken, drukte op een verkeerd knopje en floep, ik had een vriendschapsverzoek verstuurd, shit! Wat moest ik schrijven als hij zou reageren? Schrijven dat ik op het verkeerde knopje had gedrukt? Dat geloofde hij nooit!
Hij reageerde verrast en leuk. Maar wat moet je schrijven als iedereen mee kan lezen? Oppervlakkig blijven dus. En oppervlakkigheid is helemaal niet mijn ding. Pffff, wat een gedoe. Zal het ooit iets worden tussen facebook en mij? 

Manon.

 




- Reageer op deze column

Linda  schreef op 19-12-2012
Ik vind FaceBook echt super! Lange tijd wilde ik er ook niet aan, maar ik zie nu de voordelen. Door een druk gezin met 3 kleine kinderen en 2 werkende ouders heb je tegenwoordig gewoon niet de tijd om veel af te spreken. Via FB kun je vrienden en familie laten weten dat je aan ze denkt of even wat doorgeven. En nee, er gaat niets boven een lang telefoongesprek met mijn allerliefste zusje. Maar met 3 gillende kids op de achtergrond (ze \'zeuren\' altijd het meest als ik aan de telefoon ben ;-) ) aan beide kanten is dat niet ideaal. Dus dan maar bijna dagelijks een reactie op FB, en ik weet meer dan \'vroeger\' met de ouderwetse telefoon. Ook heerlijk om op die manier mijn neefje en nichtjes te zien opgroeien, aangezien we te ver van elkaar afwonen om even op de koffie te gaan. Het heeft dus ook voordelen! :-D
Ik heb overigens heel weinig \'vrienden\' van vroeger hoor, daar zie ik dan het nut weer niet van in. En ik kijk ook eigenlijk nooit op andere FB-pagina\'s...



een moeder  schreef op 13-12-2012
hahaha, ik hoor van alles over facebook maar heb er echt niets mee. Waar is de charme gebleven van ontmoetingen zonder alles al te weten van de ander? Of ben ik doodgewoon ouderwets:)?


Reacties verbergen