Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Rupert

Datum: 20-12-2012

Wij leerden Rupert 3 jaar geleden kennen toen hij net zijn vrouw was verloren. Wij hadden in de buurt van Chalet Brammetje gewandeld en liepen langs een prachtig gelegen Gästhaus. Daar we graag alle bewoners van de berg een keer wilden ontmoeten stapten we over Rupert zijn drempel. Rupert ontving ons zeer gastvrij, was aangenaam verrast en zette koffie. Het duurde niet lang of we hoorden zijn hele levensloop. Hij was grondwerker in de zomer, en in de winter runde hij al jaren lang, samen met zijn vrouw en jong volwassen kinderen, het Gästhaus. Tot ieders grote schrik kreeg zijn vrouw borstkanker en overleed. In en in triest was hij om dit verlies en tijdens het jagen in het woud huilde hij bittere tranen van verdriet.
Een half jaar daarna kwamen we Rupert weer tegen op de berg. Innig gearmd met een jonge blonde schone, met een glimlach van oor tot oor die heftige verliefdheid uitstraalde, riep hij al van verre: "Hallo familie Bloom! Sind Sie schon wieder In Brammetje?" We knipperden met onze ogen, knepen elkaar lachend in de arm en vroegen gelijktijdig: "Is dit dezelfde man?"
Afgelopen week togen we met een cadeautje naar Rupert en Birgit. Hij was 50 jaar geworden, 25 jaar in dienst bij zijn bedrijf, 3 weken geleden opa geworden en 2 weken geleden vader van Madelyne.
We werden enthousiast onthaald bij de deur door Birgit, de blonde schone. Met haar aanstekelijke lach, en de baby in haar armen nodigde ze ons uit om een borrel te drinken op dit heuglijke feit. Rupert begroette ons met lachende en luide stem en de wijn werd uit de kelder gehaald. Ik kreeg Madelyne in mijn arm gedrukt terwijl Birgit, net 2 weken herstellende van een keizersnede, de glazen pakte, spek in dunnen plakken sneed en rondliep alsof er niets was gebeurd. Ik bekeek dit kleintje van 5 pond verrukt. Niet eerder zag ik zo`n fijn gezichtje, het neusje, de oortjes, de vingertjes. Birgit nam haar van me over, gaf haar de fles en gaf het op haar beurt aan Rupert die het op zijn dikke buik legde en prevelde: "Papa`s liebe Mädchen, Papa`s liebe Mädchen..." Toen de baby in slaap viel legde hij het uiterst voorzichtig in de box en dekte het toe met een dekentje. Hij ging weer bij ons zitten in de typisch oostenrijkse eethoek en hief zijn glas. Met tranen in zijn ogen toasten we opnieuw op het leven, dat zo goed voor ons is......

 

Manon




- Reageer op deze column