Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Terug naar de kern...

Datum: 07-02-2013

 

 Het pad waar ik  opgroeide, voor de  verkaveling ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Mijn eerste vakantie, welke ik me als geweldig herinner, dateert van rond mijn twaalfde. Voor die tijd ontbrak het mijn ouders gewoonweg aan geld voor uitjes, laat staan voor vakanties. Ons gezin telde zes kinderen, en met het beroep als metselaar van mijn vader was het iedere week opnieuw de touwtjes aan elkaar knopen. Toen mijn moeder de kans kreeg een centje bij te verdienen met schoonmaken, was het loon dat zij hiermee verdiende een welkome aanvulling. Rond mijn twaalfde kwam ze in dienst bij Eecen houthandel waar zij in de avonduren de kantoren schoonmaakte. Wij kinderen moesten zo nu en dan inspringen, om bijvoorbeeld de prullenbakken te legen, mijn vader ging mee bij het zware werk, zoals het uitwrijven van de in de boenwas gezette houten vloeren.
Een leuke geste voor de werknemers bij Eecen was dat zij zich konden inschrijven voor een of twee weken zomervakantie in een vakantiehuisje in Schoorl of in Egmond aan zee, voor de prijs van 5 gulden per week.

En vanaf dat moment gingen wij met het gezin jaarlijks op vakantie naar Schoorl. De eerste keer was nog voor de grote verkaveling van Langedijk. Het pad op het eiland waar wij aan woonden, met een sloot voor en achter het huis, was via de dorpsstraat te bereiken via een smalle hoge brug. Vooraf werd er door Eecen een aantal lege kisten bezorgd welke tot aan de nok gevuld konden worden met vakantiespullen. Via de voorsloot werden met een punter, de dekenkisten opgehaald. Op de dorpstraat stond de vrachtwagen van Eecen klaar waarin de dekenkisten werden overgeheveld tezamen met al onze fietsen en onszelf. 

Het houten vakantiehuisje stond aan de Bobbeleweg, een klein laantje welke nog steeds bestaat en waar nu vrijstaande villa`s staan. Er stonden destijds zo`n vier houten huisjes van Eecen, ieder vrijstaand en apart te bereiken via een eigen bruggetje, met voldoende grond en grasveld eromheen en omringd met bomen. Achter het huisje was een paardenveldje omheind met prikkeldraad, welke wij ieder jaar opnieuw gingen testen (en altijd weer de spanning van wie de eerste spanning voelde:).
Het huisje bezat een keukentje met een veranda, een woonkamertje, een toilet, en twee slaapkamers met ieder twee tweepersoons stapelbedden waar we precies met zijn achten in pasten. De eerste keren had het huisje nog geen warm water (later kwam er een geiser), en mijn vader maakte achter het huisje met kleden een douche. Met een emmer warm water en een steelpannetje konden wij ons zo prima redden. Ik vond het allemaal en ieder jaar opnieuw geweldig. Fietsen naar zee, wandelen en verdwalen in het bos, na het eten nog even met mijn zus naar het klimduin of de zandafgravind: Ik heb er fantastische herinneringen aan.

Tegenwoordig zijn onze vakanties meestal verweven met werk. Waar internet is gaat ons werk betreffende de verhuur gewoon door, ongeacht waar we ons bevinden. Het is een groot voordeel, we kunnen veel en langere tijd aaneen naar Oostenrijk. Een nadeel echter is dat ik bijna niet meer echt loskom van onze bezigheden en prikkels van buitenaf. En wat had ik dat nodig de afgelopen keer: mijn hoofd zat zo vol dat ik er de nachten over piekerde en droomde.

Dus plande ik voor mezelf dit keer een echte vakantie. Twee weken geen werk, geen telefoon, geen dagelijkse beslommeringen, geen columns schrijven (met dank aan Lynn en Logan).
En wat is dat goed gelukt: Het echte vakantiegevoel keerde terug, met de nostalgische kriebels in mijn buik vooraf. Ik verheugde me enorm op de eerste week met het superleuke gezelschap van mijn broer Pierke, schoonzus Ollie, neef Moos en zijn vrouw Marian. Ze mochten naderhand slechts vertrekken onder de belofte deze week met een gouden randje nog eens over te doen. De tweede week was net zo fijn en dierbaar: wát een gezelligheid en plezier met twee van onze kinderen plus aanhang: geweldig genoten!

En hoe leuk en boeiend ons dagelijks leven ook weer is nu we thuis zijn, ik ben vast van plan het erin te houden: ik trakteer mezelf minimaal 1x per jaar weer eventjes terug naar toen, met niets anders aan je hoofd dan loskomen van.... Daar is vakantie tenslotte toch voor bedoeld? 

Met een uitgeruste groet van Manon!




- Reageer op deze column

ollie  schreef op 06-02-2013
w
Wij hebben ook van die fijne herinneringen aan de eerste week en ik hoop dat die inderdaad nog een keertje komen gaat.En ook ik ben een keertje op bezoek geweest bij dat huisje, goh wat vond ik dat primitief, tegenwoordig denk ik dat heel wat mensen dat een paradijs zullen vinden, gewoon vakantie en niet alsmaar bereikbaar zijn soms is dat fantastisch, dikke kus van mij.
Groetjes Ollie



Reacties verbergen