Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Oppasoma

Datum: 07-03-2013

 Tijdens het speelkwartier, jaren geleden, liep ik een hersenschudding op. Misselijkheid en hoofdpijn waren het gevolg met twee weken bedrust. De gordijnen moesten worden gesloten en ‘nee ze mag niet lezen'.
In die eindeloze verveelde uren heb ik leren dagdromen. Een van mijn favoriete dromen was die, waarin ik met mijn toekomstige man en 2 kinderen, hand in hand van het klimduin in Schoorl afrende. Ja ik weet het: kinderlijk en mierzoet en heel meisjesachtig. Maar ik voelde me zo prettig in die droom dat ik me voornam niet te lang te wachten met de uitvoering. Ik wilde rond mijn 18e trouwen en snel beginnen aan een gezin. Ik dacht niet aan een goede baan of ambitie of geld. Ik wilde gewoon een leuke baan waarin een gezin zou passen.

In werkelijkheid rolde ik na mijn schooltijd de gezondheidszorg in. Ik kreeg al snel door dat ik jarenlang zieke mensen verzorgen niets voor mij was en besloot bij te scholen als dokterassistente. Met dit papiertje kwam ik terecht op de Bloedbank in Aklmaar als analiste/doktersaasistente, waar ik jarenlang met veel plezier heb gewerkt. In die tussentijd kreeg ik vanaf mijn 17e jaar serieuze verkering. Ik was 18 toen we een stuk grond kochten in het dorp van mijn vriend, en bouwden in onze vrije tijd met behulp van familie vrienden en kennissen ons huis. We trouwden toen ik 21 en mijn toenmalige man 22 waren. Om de kop van de hypotheek met rente van 13% te halen, én te genieten van een jaarlijkse buitenlandse vakantie werkten we beiden een aantal jaren fulltime voor we een gezinnetje wilden stichten.

27 jaar was ik toen Zoey kwam en dolgelukkig met mijn rol als moeder. Het kwam niet bij me op dit over te laten aan een oppas of kinderdagverblijf, ik wilde zelf mijn kind verzorgen, er alles van mee maken. Het was tenslotte mijn verantwoordelijkheid. Wel besefte ik dat werk naast het moederschap heel belangrijk voor mij was, dus vond ik de oplossing in twee avonden per week werken. Ik vond deze combinatie heerlijk en ben dit jaren blijven doen tijdens het opgroeien van de kinderen.

Financieel hadden we het lang niet altijd gemakkelijk en maandelijks was de bankrekening leeg. Maar inventief als ik ben werd ik nog handiger met de naaimachine en maakte de mooiste kleding van kleurige stoffen in de uitverkoop voor zowel de kids als voor mijzelf. We gingen kamperen in Frankrijk om de kosten te beperken, nodigden vrienden thuis uit om samen een hapje te eten, en als we een stuk gingen fietsen namen we koffie en broodjes mee welke we nuttigden op het picknickkleed in het gras. We zijn dan ook niets tekort gekomen.

Tegenwoordig 'moeten' vele vrouwen full-time werken. Er is de groep die werkt voor de huur en de eerste levensbehoefte. Daarnaast is er een groep die carriere wil maken naast het gezin. En we hebben een groep die moeten werken om alles uit het leven te halen wat de markt aan nieuws te bieden heeft. De nieuwste en grootste televisie en telefoon, 1 of 2 I-Pads, spelletjescomputers voor de kinderen. Jaarlijks een wintersportvakantie en een zomervakantie, weekendjes weg met vriendinnen, vrienden, met de vrienden van de sportclubjes enzovoorts enzovoorts. Als de kinderen opgroeien moeten ook zij aan alles mee kunnen doen. Op alle sporten die de kinderen willen, muziekles, paardrijles, op stap met school tot die winterportweek aan toe waar tenslotte ‘iedereen mee meegaat'. Omdat we als ouders bijna geen nee meer kunnen zeggen en we vooral onze kinderen te vriend willen houden antwoorden we op vele vragen ja. De kosten rijzen de pan uit en ja dan ‘moet' je als vrouw wel blijven werken.
Dus zijn de kinderdagverblijven als paddenstoelen uit de grond gestampt, tot voor en naschoolse opvang aan toe, welke door de crisis ook al weer blijken terug te lopen.

Men heeft zo de mond vol over de teleurgang van de economie en hoe vreselijk het allemaal is dat ik bijna niet hardop durf te zeggen dat ik het heel gezond vind dat we weer eens met beide benen op de grond terecht gaan komen om de kleine dingen weer te gaan waarderen en weer eens nee te verkopen aan onze kinderen. Ik durf te verwedden dat we daar een leukere wereld door gaan krijgen.

Ik heb de leeftijd bereikt dat een het aantal vriendinnen die oma zijn geworden groeit. Om de kinderen te helpen en omdat zij de kleine zo geweldig vind is het de normaalste zaak van de wereld dat de tegenwoordige oma wordt ingezet als oppas. Oma blij, kind blij en kleinkind blij.

Ik weet zeker dat als ik ooit oma word ik het geweldig ga vinden. Maar dan als oma die haar kleinkinderen opzoekt als ze er zin in heeft, ze zo nu en dan een weekendje te logeren krijgt, gewoon omdat het zo leuk is. Ik zal mijn kinderen stimuleren om minimaal 1 week per jaar er met zijn tweetjes tussenuit te gaan en dan graag mijn kleinkinderen onder mijn hoede nemen. Ik wil een oma zijn zoals ik me mijn oma herinner. Een hele leuke oma. Maar verder wil ik vrij zijn. Niet gebonden zijn aan vooraf bepaalde oppasdagen. Want met vijf kinderen, met allemaal een kinderwens, hmmm. Maar door al die oppasoma`s om me heen durf ik bijna niet te vekondigen dat hun droom erre van mijn toekomstdroom is.

Met een warme groet van Manon 




- Reageer op deze column

Lara  schreef op 29-06-2013
Ik sluit mij helemaal aan bij je. het lijkt wel of er een soort competitie gaande is tegenwoordig om voor of tegen oppas oma te zijn. Het is net als met vrouwen die thuis willen blijven bij de kinderen, of de vrouwen die willen blijven werken: er is geen goed of slecht. Laat ieder in zijn waarde, net als met dit. Je hoeft geen oppas oma te worden om een leuke oma te zijn. En het lijkt tegenwoordig wel of daar de discussie om draait. Gewoon voor uit blijven komen dus Manon, zoals vele zaken is dit ook geen zwart witte. Complimenten voor je openhartigheid in je columns, ik lees ze graag!


Reacties verbergen