Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Reis door mijn kast

Datum: 21-03-2013

 Ik ben er een weekje tussenuit geweest. Met mijn site, met het CMS waar ik in moet werken om een schrijfsel op mijn site te plaatsen, en toen het eindelijk weer werkte was er een storing bij Ziggo. Zo nu en dan was het er wel maar net niet op die momenten dat ik er gebruik van wilde maken- lees- heel frustrerend. Vandaar geen column afgelopen week want op het moment dat alles weer in orde was, was de week al bijna voorbij.

Op de dag zonder internet is het gek om zoveel tijd te hebben. Het is een fantastisch geweldig en informatief medium, tot de techniek het laat afweten en je ineens huiverig realiseert hoe afhankelijk we ervan zijn geworden. Waar en wat zou de wereld zonder zijn?
Van de nood een deugd makend ruim ik die internetloze dag een kast op in mijn voormalige massagepraktijkruimte. Een diepe kast met veel meer opbergruimte dan op het eerste gezicht.
Met de boekhouding van Professional Care, zo heette mijn massagepraktijk destijds, ben ik snel klaar: Na de verplichte bewaar periode van 7 jaar kan alles weg, dat ruimt mooi op. Maar daarnaast passeert er van alles door mijn handen en mijn hoofd. Zelf geschreven massagecursus materiaal waarvan ik als cursusleidster kleine groepjes vrouwen de basiskneepjes van het vak bijbracht. Ik vind een totaal nieuw en ander concept dan de normale diëten om zwaarlijvige vrouwen te begeleiden wat nooit ten uitvoer is gebracht. Een DVD met cursusmateriaal Duits, een map met cassettebandjes en cursusmateriaal Engels. De inhoud zou me inmiddels vloeiend Duits en Engels moeten laten spreken en schrijven, mmmm. Ik kom planken vol met boeken tegen over gezondheid en allerlei soorten therapieën. Van oma`s tips voor een gezond lichaam tot transcendente meditatie voor een rustige en ordentelijke geest en echt van alles ertussen. Goh, ik wist niet dat ik zoveel kennis in huis heb om zo blij en zorgeloos door het leven te gaan. Ik kom een map tegen met krantenknipsels, uit tijdschriften gescheurde pagina`s met interessante- leuke- ontroerende levensverhalen en - heb ik dat daar tussen gedaan?- een paar brieven van mijn overleden zus.
En tussen dat alles door duiken er zo rond een dozijn schriften op waarvan zo ongeveer de eerste 20 tot 50 pagina`s fragmenten bevatten van mijn diepste zielenroerselen. Jeetje, waarom begin ik toch steeds maar weer in een nieuw exemplaar? Het wordt zo onoverzichtelijk!

Voor dat ik het weet zit ik met mijn neus in de schriften reizend door de tijd. Ik waan me weer in ons huis vol levendige en kinderlijke gezelligheid om het volgende moment verkoeling te zoeken op de trap, me afvragend wanneer ik eindelijk het huis een moment voor mezelf heb. De geur van het ziekenhuis wordt levensecht als ik met mijn zieke zus, op bezoek ga bij mijn zieke broer. En zo zit ik weer misselijk en starend naar de metershoge golven op de boot naar Engeland als we Zoey wegbrengen naar Londen waar ze 3 maanden gaat verblijven. Bij terugkomst van dat weekend barst ik in huilen uit bij het vinden van een nog vergeten gebruikte theekom op haar veel te stille kamer.

Ik kijk op uit mijn laatste schrift en staar voor me uit. Ja, ik heb soms best moeite met het snelle verglijden van de tijd. Dan mis ik de drukte van het gezin en de onverwachtse aanloop van hun vriendinnen en vrienden. Ze hebben het tegenwoordig zo druk allemaal en leiden hun eigen leven. Ik pak een pen, en schrijf mijn gedachten op. Dat ik het allemaal begrijp. Dat ik zelf moet investeren als moeder om zo nu en dan iedereen bij elkaar te krijgen. Dat het enthousiasme waarmee ik dat probeer soms aardig getemperd wordt. Want wat is het soms moeilijk alle neuzen dezelfde kant op te krijgen. Soms wordt ik overvallen door verdriet. Omdat ik zomaar kan verlangen naar het felbegeerde en onverwachtse geluid van een deur die wordt opengegooid door een kind dat gewoon zin heeft haar of zijn moeder te zien.

Ik sla mijn schrift dicht en ga over op de orde van de dag. Naar mijn rijk gevulde leven. Dan valt mijn oog op de stapel woordenboeken bovenop de stapel boeken die klaar staan voor de kringloopwinkel. Ik neem ze in mijn handen en leg ze terug in de kast. Want stel je voor dat er ooit een tijdperk aanbreekt waarop we het zonder internet moeten doen?

Met een warme groet van Manon.

 

 




- Reageer op deze column