Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

De eentietige bandiet

Datum: 28-03-2013

 Ik lees momenteel het boek: ‘de eentietige bandiet'. Het ligt op een dag in mijn brievenbus, te leen van een lotgenote waar ik een dag ervoor tijdens een duinwandeling heerlijk mee bij kletste. De eentietige bandiet is geschreven door Josje de Klerk, een 48 jarige vrouw uit mijn naburige woonplaats Bergen.

Ik had over het boek gehoord van een andere lezer. Op mijn vraag hoe zij het verhaal vond haalde ze haar schouders op. Zij wist niet zo goed wat zij ervan moest vinden, daar behandelingen, ziekenhuis, chirurgen, en verpleegkundigen allen bij naam werden genoemd. Daar zijzelf ook tot de insiders van het personeel behoorde wist zij te vertellen dat niemand er blij mee was dat er zo openlijk over werd geschreven. Mijn interesse was gewekt.

Het boek ligt al maandenlang op de plank, voor ik er eindelijk aan toe kom te beginnen. Niet uit tegenzin of angst, die ben ik Goddank voorbij, maar uit het overschot aan boeken welke ik nog te lezen had. En nu ik er eenmaal in ben begonnen roept het overal waar ik het heb achtergelaten. Het is lang geleden dat ik zo geboeid werd door een boek. Natuurlijk roept het veel verleden terug, ook ik ben een stuk met haar opgelopen. In hetzelfde ziekenhuis, bij dezelfde chirurgen en verpleegkundigen. De ontdekking, de onderzoeken, de ingrepen, de moordende wachttijd tussendoor tot in de paniekaanvallen aan toe in de wachtkamer en de spreekkamer. Maar ik ben erg goed geworden in stukken overslaan die me te dichtbij komen. En voor de rest: wat een prachtige zinnen, wat een kracht en kwetsbaarheid. Wat een gave om zo vanuit eigen beleving te schrijven.

Ik had verwacht dat ze misschien tegen de orde zou schoppen, maar niets van dat al. Ze kwetst niet, ze oordeelt niet, het is pure beleving die ik lees. Het is de stijl waar ik van houd, de stijl waar ik warm voor loop. Haar humor vermengt met haar kwetsbaarheid geeft haar kracht. Of zoals zij het zelf omschrijft: Humor heeft me geholpen te relativeren wat eigenlijk ondraaglijk was.

RESPECT voor Josje!

Met een gezonde groet van Manon.

 




- Reageer op deze column

Josje de Klerk  schreef op 02-04-2013
Ha Manon,

Na ons mailcontact wil ik graag via je site reageren. Dank je wel dat je aandacht vraagt voor mijn boek en dat je er zo'n mooie recensie over schrijft. Ik voel me zeer gevleid! Voorts wil ik graag reageren op de reactie van de ziekenhuismedewerkster. Volgens haar zeggen zou niemand er blij mee zijn dat er zo open over alles en iedereen is geschreven. Ik ben daar oprecht verbaasd over. Tijdens het behandelen en schrijven heb ik met de artsen en mammacare besproken waar ik mee bezig was. Ik heb ook aangekondigd dat ik iedereen bij naam wilde noemen, maar dat ik dat niet zou doen als ze daar bezwaar tegen zouden hebben. Niemand heeft bezwaar geuit. Na het uitkomen van mijn boek heb ik van vele ziekenhuismedewerkers bijzonder positieve reacties ontvangen en niemand van hen heeft er moeite mee dat ik mijn boek geschreven heb zoals ik heb gedaan. Sterker nog: een aantal van hen prijzen juist de openheid. Zoals jij ook stelt: ik oordeel niet, dus wat is er te vrezen? Ik ben natuurlijk heel benieuwd wie deze persoon is en op welke afdeling zij werkt. Want blijkbaar is er dan iets in de communicatie scheefgelopen. Ik vind het jammer dat zij stelt dat 'niemand' er echt blij mee is, want dat is pertinent niet waar.

Ik ga nu verder met lezen op je site, die geweldig is opgebouwd; jouw persoonlijke verhaal afgewisseld met veel nuttige informatie.

Dank je wel Manon!

Josje,
auteur De Eentietige Bandiet



Reacties verbergen