Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Weerzien met mijn klas van toen

Datum: 11-04-2013

 Ik voel me ietwat decadent, als ik vanuit Oostenrijk voor een paar dagen het vliegtuig naar Nederland pak. In mijn eentje vliegen is voor mij de eerste keer, dus zorg ik dat ik alle zaakjes goed voor elkaar heb. Ik heb online ingecheckt, mijn boardpas bij mijn paspoort gevoegd, en alleen wat handbagage meegenomen. Een makkie, ik hoef pas veertig minuten voor de vlucht vertrekt in te checken. Rob brengt me naar het vliegveld in Innsbrück waar lange rijen forensen wachten met koffers. Ik wurm me dwars door de rijen heen, met een blij gezicht van opluchting, dat ik me daar niet bij hoef aan te sluiten.

Het gaat hier in Innsbrück voor onze begrippen nog ouderwets. Ik stap met mijn medepassagiers in een naar diesel stinkende bus waarmee we tegen elkaar aan gedrukt naar het vliegtuig worden gereden. Daar wachten we buiten met opgetrokken schouders door het koude dunne windje op het teken dat we via de ijzeren trap het vliegtuig mogen betreden. Het decadente gevoel van een uur geleden is volledig in rook opgegaan. Het vliegtuig zit bommetje vol en zoals steeds weer verbaas ik me over het feit dat er zoveel passagiers in dit klein ogende luchtschip kunnen. Het vergt zo enorm veel tijd tot iedereen goed en wel zit, dat claustrofobische gevoelens hun best doen op te wellen. Niet aan denken dat er iets zou kunnen voorvallen waarbij we zo snel mogelijk dit schip zouden moeten verlaten.
Ik zit naast een medepassagiere die een decennia ouder is, en we kletsen zo genoeglijk, dat de anderhalf uur durende vlucht in no-time voorbij is. Op Schiphol haalt mijn vriendin mij op, en een uur later zit ik in mijn eigen auto achter het stuur op weg naar een schoolreünie.

Een van de organisatoren heeft zijn huis opengesteld voor dit festijn. Het huis is gelegen in een smalle straat. Ik vind het juiste huisnummer en na het lezen van het briefje op de deur met de woorden: ‘Deur is los' duw ik de deur open en zwelt het eerdere geroezemoes aan tot luid gepraat, welke vanachter de kamerdeur komt. Ik ben twee uur te laat en aan mijn ijskoude handen bemerk ik, dat ik gespannen ben. De overgrote meerderheid, van de 42 koppen tellende klas van de lagere school, heb ik na het verlaten ervan, nooit meer gezien. Ik hang mijn jas op in de hal en ga naar binnen. Zodra ik al die naar mij toegekeerde vrolijke gezichten in herkenning zie, glijdt alle spanning van me af.

Achter in de kamer hangt aan de wand de flink uitvergrote foto van destijds. De jonge Juf Tailor met het donkere haar als dot bij elkaar op haar hoofd gebonden. Ik als verlegen meisje (4e staand links) met mijn handen in elkaar geklemd met een vrolijke lach op mijn gezicht, en al mijn klasgenoten van om me heen. Hier staan we dan weer, een vijf en veertig jaar later, met het merendeel bij elkaar. Door de meesten word ik direct herkend, vergezeld gaande door kreten als: ‘Niets veranderd' en ‘Oh wat leuk' en ‘Kom erbij staan' en ‘Vertel hoe is het met jou?' Overal oprechte vrolijke belangstelling en ik geniet met volle teugen. Er zijn verschillende statafels en ik ga iedereen langs wat uren duurt. Het merendeel ken ik nog, sommigen moeten me op weg helpen. Die ene jongen die ik zo leuk vond noem ik direct bij naam en op de verbazing die volgt leg ik hem uit dat ik hem in stilte adoreerde vanwege zijn mooie krullen. Schaterend brengt hij zijn hand naar zijn bijna kale schedel. De klasgenoot met wie ik zo nu en dan mee mocht rijden op zijn fiets, weet nog exact wie ik ben, en genoeglijk verhalen we hoe het leven voor ons is geweest en wat voor een feest we ervan maken. De jongen die ik vrij arrogant vond heeft nog steeds diezelfde trekken, de jongen met wie ik nooit een woord heb gewisseld heb ik ook nu weinig te vertellen. En bij al die vriendinnetjes met wie ik speelde; het is een feest elkaar te zien en van elkaar te horen hoe het nu gaat, waar ze wonen, wat ze doen.
Ieder drankje wat ik haal in de keuken ontaardt in nieuwe ontmoetingen, gesprekken en herinneringen, terwijl de uren voorbij vliegen.

Als ik laat in de avond naar huis rijd glimlach ik nog steeds van oor tot oor, vervuld van deze leuke avond. Wat een waardevol weerzien was dit. Het is het meer dan de moeite waard geweest, om vanuit mijn werkzaamheden in Oostenrijk een vliegretourtje te nemen naar mijn klas van toen.

Met een warme groet van Manon.




- Reageer op deze column

cam.  schreef op 11-04-2013
Manon, ik heb ook zo genoten op de reunie het was geweldig. Daar hoorde ik van jou site en ik heb in drie dagen al je columns gelezen. Prachtig! zo herkenbaar en zo mooi neergezet. Klasse! Ik blijf je volgen.


Reacties verbergen