Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

De stilte na de klap

Datum: 23-05-2013

 Na een paar drukke en gevulde weken (met hele leuke dingen) dit keer een column uit de oude doos, daterend uit 2004. Volgende week echt weer een nieuwe, beloofd!

De stilte na de klap.

De stilte na de klap is oorverdovend. Ineen gedoken zit ik daar. Achter het stuur van de nieuwe Cabriolet. De ruitenwissers jagen heen en weer terug, heen en weer terug, heen en weer terug. Het regent pijpenstelen die kletterend op het glazen dak neerkomen als kogels uit een geweer. Een stem in mijn hoofd laat mij dingen zeggen die niet voor herhaling vatbaar zijn. Ik durf op dat moment niet uit te stappen, niet te kijken in hoeverre er schade is aangebracht. Dus schakel ik en rijd vooruit door de smalle straat met aan beide kanten die gehate betonnen grijze paaltjes.
Razend ben ik op mezelf. Op het weer. Op het zendertje dat ergens achter op de auto is geplaatst maar niet heeft gereageerd. Wat héb je er dan aan? Ik zie een ruime parkeerplaats zonder die verrekte grijze ondingen en parkeer met trillende handen de auto. Ik stap uit en kijk argwanend om me heen. Eventueel grijnzende pottenkijkers verkoop ik met liefde een dreun. Aarzelend, iedere stap als vastgeplakt aan de grijze straatstenen, loop ik naar de achterkant van de auto en kijk.
Ik kreun. De donkergrijze bumper vertoont witte, diepe groeven waar de auto tot stilstand is gedwongen. Daaronder is de blinkende lak eraf geschaafd.

Op mijn netvlies verschijnt mijn liefste, apetrots op zijn spiksplinternieuwe aanwinst. En een dejavu dringt zich op van jaren terug. Van onze (mijn ex en mij) allereerste spiksplinternieuwe auto. Bij mijn oma op het parkeerterrein. En dat K-paaltje.

Smekend om vijf minuten terug in de tijd, kijk ik op naar de hemel. Het begint nog harder te regenen. Dikke regendruppels kletteren ongenadig in mijn ogen. Zuchtend van ellende en de schrik pak ik mijn paraplu uit de bagageruimte, smijt de klep iets te hard dicht en loop naar het huis van mijn vriendin.

Alsof het zien van mijn vriendin een start sein is om nog meer sluizen te openen: Ineens stromen de tranen over mijn wangen. Huilend vertel ik wat er is gebeurd.
Mijn vriendin slaat een hand voor haar mond waarachter een grote glimlach schuil gaat. Dan proest ze het uit. Ze pakt de telefoon en loopt naar me toe.  "Geloof me Manon, bel hem nu. Hij kan er een paar uur aan wennen en jij bent het kwijt. Doe ik ook altijd." Ze knipoogt. Ik pak met een zucht de telefoon en toets Rob`s nummer.

Met een grimas naar mijn vriendin wacht ik Rob`s reactie af. Ik had het kunnen weten.
"Dat is niet zo mooi lieverd, alles goed met jou?"
"Ja...."
"Ach... auto`s zijn te repareren....."
Ik slaak een zucht van verlichting en kijk naar mijn vriendin. Haar grijns is er een van alwetendheid.

Manon.




- Reageer op deze column