Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Onderweg..

Datum: 20-06-2013


Onderweg...

Het is half zeven in de ochtend als ik word gewekt door de warme zon op mijn benen. Het is een van die zeldzame nachten dat de hotelkamerdeur naar het balkon de hele nacht open kan staan en een zwoel windje laat de gordijnen bollen. De zon is nu al warm, en ik schuif mijn benen een stukje naar opzij waar de zon ze niet raakt.
We zijn een paar dagen onderweg van Oostenrijk naar Nederland. We rijden met de cabrio kriskras door de binnenlanden en passeren de mooiste gebieden. Pittoreske dorpjes, plaatsjes met een enorme diversiteit aan vakwerkhuizen, en historische vestingstadjes waar we door de poort over oude klinkertjes naar binnen rijden. Dan rijden we weer door de graanvelden, stijgen en dalen over kronkelende passen en voelen de koelte van de bossen. ‘s morgens vullen we onze thermoskan met heet water, halen iets lekkers bij een bakker, zoeken een rustige plek midden in de natuur en zetten koffie met een brander, een fluitketel, en ouderwetse koffiefilter. Verser en lekkerder kan bijna niet, en we nemen uitgebreid de tijd de rust van het landschap in ons op te nemen. Geen telefoon die ons stoort, geen spelletjes als Wordfeut, Candy Crush of WordOn, en geen mailverkeer wat me bezig houdt. Dit is het echte vakantiegevoel.

Gisteravond zijn we ergens ten oosten van Frankfurt, bij het plaatsje Poppenhausen neergestreken. Het wat gedateerde hotel ligt wat hoger op de berg en heeft een gezellig terras met schitterend uitzicht over bos, boerderijen en een dorpje.
Het verkeer komt langzaam op gang en in de verte klinkt een trekker, gevolgd door een tweede. Het gras wordt met alle mankrachten gemaaid, gekeerd en gebundeld tot balen hooi. Zomer. Ik hoor het, ik ruik het, ik voel het. Ik hou dit gevoel nog eventjes vast voordat we straks het laatste stuk van onze thuisreis gaan afleggen. Vanmiddag zijn we weer thuis. Ik draai me nog heel even om en geniet....

Manon 

 

 




- Reageer op deze column