Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

De motorthrill

Datum: 27-06-2013

 Rond de 20e juni is het voor het negende achtereenvolgende jaar een groot motor festijn in het Pinzgautall. Van heinde en verre komen er motorliefhebbers op af. Drie dagen lang verandert het gemoedelijke Neukirchen in een Salzburger Engeland. Er worden tours uitgezet en gereden, er treden

Engelse bands op, er zijn Engelse gastsprekers en komieken en dit jaar leidt Prins Harry himself dit spektakel in. Het evenement is inmiddels uitgegroeid tot werelds grootste Triumph motorfiets bijeenkomst.

De laatste week van ons verblijf in Chalet Brammetje voelen en beleven we hoe de complete omgeving in de ban raakt. Overal hangen spandoeken, podiums worden opgebouwd en iedere dag opnieuw arriveren er grote groepen motorrijders. Het dal is vergeven van zoemende motoren en de ‘thrill'.

Rob en ik rijden beiden motor. We hebben twee maal vanuit Nederland een heuse Alpen tocht gereden. Toen ik de allereerste echte haarspelden-kombochten-pas nam in Zwitserland, was dit wel iets anders dan de rechte en glooiende wegen die mij vertrouwd waren geworden. Waar bij Rob de glimmertjes in zijn ogen door zijn helm heen schitterenden, druppelden de angst zweetdruppels mijn hals in. Dit had veel meer weg van overleven! Toen ik echter een paar passen verder was had ook ik de thrill helemaal te pakken.

Afgelopen september zijn onze motoren verhuisd naar Oostenrijk, daar we de laatste jaren veel minder rijden dan voorheen en het in de bergen altijd weer gaat kriebelen om een stukje te rijden. Dus zo nu en dan, op een mooie dag als de lucht blauw is, starten we opnieuw de motoren. Hoe dat voelt heb ik jaren geleden al eens beschreven en verwerkt in een opdracht van mijn ‘schrijfjuf': Een stukje schrijven waarin het onderwerp niet mocht worden benoemt. Men moest uit de tekst kunnen halen waar het om ging. Ik heb het schrijfsel opgezocht en ik kon een glimlach niet onderdrukken: ....het voelt nog steeds hetzelfde...

Verliefd in de lente.

Iedere lente word ik opnieuw verliefd. Wanneer het eerste groen ontluikt, zonnestralen mijn huid verwarmen en een zwoele wind door mijn haren waait weet ik dat hij op me wacht. Ik zoek hem op, ontdoe hem van zijn winterkleed en uitdagend staat hij daar. Krachtig en fel rood gekleurd. De opwinding en adrenaline gieren door mijn lijf. Niets van de werkelijkheid lijkt nog belangrijk en ik laat los waar ik mee bezig was. Uiterst voorzichtig wrijf ik hem tot hij glanst en ik me in zijn flanken kan spiegelen.
Ik klim op zolder waar de zomerkleding verborgen ligt en haal het zwarte leer tevoorschijn. Het streelt mijn huid van top tot teen. Ik kijk in de spiegel waarin mijn ogen glinsterend weerkaatsen. Ik buig me voorover, schud mijn haren los en stift mijn lippen in zijn kleur. Tevreden slaak ik een diepe zucht. Vol overgave strek ik mijn handen naar hem uit.
Onze eerste aanraking is altijd spannend. Onzeker vraag ik me af: ‘Weet ik de juiste snaren nog te vinden? Beweeg ik me soepel genoeg?' Maar zodra ik contact maak valt de twijfel weg. Oplettend, en alert op de wereld om ons heen worden we een, en het ultieme gevoel van vrijheid, snelheid en kracht overheersen.
Onze relatie wordt met argusogen bekeken, en regelmatig afgekeurd. Weegt het gevaar werkelijk op tegen de kick? Denk aan je kinderen, aan alles wat je achterlaat! Achterlaat? Ik haal mijn schouders op. Deze critici zullen de uitdaging nooit begrijpen.
Een andere groep daarentegen, voornamelijk van het mannelijk geslacht, begrijpt ons volkomen. Ik lok ze met mijn bewegingen, mijn partner lokt ze met zijn kracht. Met smachtende blikken worden we achtervolgd, tot we in het niets verdwijnen.
Kon het maar voor altijd lente zijn!

Met een knallende groet van Manon.




- Reageer op deze column

mara  schreef op 28-06-2013
Eindelijk weer eens toegekomen aan het lezen van je columns: Nog steeds even leuk en ook zeer interessant! En nu deze verrassing, nooit geweten dat jij motor rijdt, wat onwijs stoer! Chapeau!


Een moeder  schreef op 28-06-2013
hihi het lijkt wel een erotisch verhaal,heel knap geschreven, en wat stoer van jou zeg!


Nanda  schreef op 28-06-2013
Het eerste stuk is zeer herkenbaar..ik woon tegen Assen aan..dit weekend zijn er TT races en daar komen duizenden motorliefhebbers op af...het zoemt hier al de hele week van de motoren..de hele omgeving verandert in een grote TTcamping...groot feest in de stad..kermis..etcetc...zelf heb ik echt helemaal niets met motoren..maar ik geniet wel van al het gedoe wat erbij komt kijken..morgenmiddag de grote motor uittocht..dan rijden er duizenden motoren door ons (anders zo rustig) dorpje...


Reacties verbergen