Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

De vakantie Libelle

Datum: 22-08-2013

Op een van die mooie zomerse dagen die deze zomervakantie rijk is, valt het weekblad Libelle op mijn deurmat. Ik ben al jaren geen lid meer van de leesmap of welk blad dan ook. Zeker een gratis zomerexemplaar, denk ik blij, dit ervarend als onverwachts cadeautje. Sinds vanmorgen bij het opstaan staan de tuindeuren wagenwijd open en de tuinset staat achterin de tuin te lonken, in de schaduw van de bomen. De koffiepot loopt door en ik verheug me ineens gruwelijk op het lezen van dit ooit door mij geroemde lievelingsblad. Als ik me eenmaal heb geïnstalleerd met alles in handbereik, lees ik ontroerende verhalen over mijn medemens met het hoofdthema spijt. Er is er eentje die me meer raakt dan de andere. Het verhaal van een vrouw die ontzettend veel spijt heeft van haar scheiding van haar eerste man. Ze ging bij hem weg in een periode dat ze hopeloos verliefd was op een andere man bij wie ze dacht meer geluk te vinden. Dat geluk duurde niet lang. De verliefdheid was te snel voorbij en ze bleef achter met een uiteengespatte droom, kinderen die haar veroordelen en een buitenwereld die haar niet begrijpt.
Ik heb me altijd kunnen voorstellen dat spijt krijgen van een scheiding, een van de ergste dingen is waar je spijt van kan krijgen. Dat je leven dan echt in gruzelementen ligt, waar je zelf aan hebt meegewerkt, en dat je zoiets je hele leven met je meedraagt.
Ik kijk op en om me heen. Naar dit mooie huis op deze mooie plek in deze mooie omgeving, waar Rob en ik al weer 18 jaar gelukkig zijn. Na 2 jaar in een flatje in Alkmaar te hebben gewoond in een buitenlandse wijk kwamen wij hier wonen. Ik met mijn 3 kinderen, die de eerste jaren ieder weekend werden opgehaald door mijn ex. Een keer in de veertien dagen kwamen Rob zijn kinderen, het andere weekend konden we opladen met zijn twee. Zomervakanties gingen we met alle kinderen op stap en dat was één groot feest: ze konden het allemaal goed met elkaar vinden en wij genoten van ons grote gezin. Als ik erop terugkijk kan ik tevreden glimlachen.
We hebben onze portie moeilijkheden echt wel gehad. Een samengesteld gezin runnen met kinderen van verschillende ouders is lang niet gemakkelijk. Ook de veroordeling van de buitenwereld is me zwaar gevallen. Onze naaste buurvrouw kijkt mij er nog steeds op aan. Ik heb echter nog nooit ook maar een seconde spijt gehad van mijn beslissing te kiezen voor mijzelf. En ik denk dat daar de sleutel ligt: Kies voor jezelf, en niet voor de verliefdheid op de andere man.  
Ik lees verder, en kom bij tips van andere vrouwen naar aanleiding van dit dilemma. Allen vrouwen die denken te weten wat deze spijtoptant moet doen en laten om weer gelukkig te worden. Ik zou niet weten wat ik haar in dit stadium zou adviseren. Wat ik wel weet is, dat als mij om raad wordt gevraagd wat te doen met een relatie waar een ander bij in het spel is, ik een antwoord geef wat men veelal niet van mij verwacht.
Daar ik ben weggegaan bij mijn ex, is het meer dan eens voorgekomen dat een vrouw in eenzelfde situatie dacht advies te krijgen hetzelfde te doen. Ik zeg echter steevast: Vraag jezelf af of de relatie met de vader van je kinderen echt over en uit is. Kies niet voor de verliefdheid, maar neem de tijd om eerlijk naar jezelf te kijken. Zie je maar een glimpje kans om de liefde weer op te pakken voor de man van je kinderen, en ook hij wil ervoor gaan jullie relatie te verdiepen: Pak die kans! Het zal hard werken zijn, van beide kanten, maar het versterken van je relatie, het bijeenhouden van je gezin en de grote kring van dierbaren eromheen, zal alle moeite ruimschoots belonen.
Ik heb de Libelle helemaal uitgeplozen als ik hem terzijde leg. Ik raap het ineen gefrommelde plastic folie van het gras dat om het tijdschrift zat. Op het witte adresvlakje prijkt het adres van mijn naaste buurvrouw. Een glimlach van iets wat op genoegdoening lijkt, kruipt langzaam over mijn gezicht.

Een zomerse groet van Manon




- Reageer op deze column

Een moeder  schreef op 22-08-2013
Heerlijk dat je er weer bent met een ouderwets lekker leesbare column:)


Reacties verbergen