Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

De warmste zomerdag

Datum: 28-08-2013

 Mijn dochter Zoey heeft enkele jaren geleden haar ogen laten laseren. Ze ondervond zoveel problemen met haar lenzen, met een fikse ontsteking tot gevolg, dat zij ze niet meer mocht dragen van de oogarts. Met een bril zag zij zo weinig dat ze uiteindelijk de stap waagde tot oog- laseren. Ze zag er enorm tegenop en vond het doodeng. Ze boorden letterlijk in haar ziel, zei ze destijds, toen ze met wijd open ogen het apparaat zag naderen. Ze raakte geheel in paniek, werd tegen en vastgehouden door het hele team, en vond het ver-schik-ke-lijk. Na de ingreep bivakkeerde ze een aantal dagen van de bank op bed, met haar ogen dicht en luisterboeken uit de bieb, met mij als oogdruppelende kloek om zich heen. Het duurde een kleine week, voor het gevoel een schep zand in haar ogen te hebben, afnam. Enkele weken later echter belde ze me op. Ze had de Moezuki (De Suzuki van oma die ze had overgenomen) aan de kant gezet en riep enthousiast: ‘Mam, ik moet je even bellen. Wat zijn de regendruppels die over mijn voorruit stromen mooi!' Zoey is nog steeds heel blij dat ze de stap durfde wagen.
Vandaag, de heetste donderdag van deze zomer, is Rob met Lynn naar de oogkliniek in Amsterdam voor eenzelfde ingreep. Ik zal eerlijk zijn dat ik haar ietwat heb gepusht. Haar ogen werden steeds gevoeliger, ze had laatst een fikse oogontsteking en nu ze nog zo jong is kan ze er voor jaren veel aan hebben. Natuurlijk hebben meiden van haar leeftijd nooit tijd voor zoiets. In het voorjaar had ze teveel bezigheden, en aankomende september begint ze weer met een halfjaarlijkse stage bij Talpa. Ik verdenk haar ervan het stiekem heel eng te vinden na de verhalen van haar zus. Dus heeft deze moeder in de vakantie op eigen houtje de kliniek gebeld en de aardige telefoniste assistente overgehaald mijn dochter te bellen. Na een zeer gedegen vooronderzoek en uitleg krijgt ze vandaag de ingreep. Zoey heeft op de valreep nog haarfijn uitgelegd wat ze kan verwachten, dus is Lynn doodnerveus en ik bijna nog meer. In afwachting van hun komst maak ik haar slaapkamer gereed. Ik verschoon de lakens en stof af. Ik stofzuig in alle hoeken en gaten om geen stofje of vuiltje straks de kans te geven in de ogen van mijn dochter te belanden. Ik sluit alle gordijnen om de warmte zoveel mogelijk buiten te houden want het is een stikhete dag. Dan hoor ik de auto op het pad. Lynn stapt voorzichtig, tastend als een blinde, de auto uit. Een grote zonnebril bedekt haar ogen.
Ik help haar over de drempel de hal door en vraag of ze wil zitten of liggen. "Ik mag de eerste 4 uur niet slapen mam, en mijn ogen niet openen, behalve voor het druppelen. Zullen we in de tuin gaan zitten? Dan kunnen jullie me wakker houden." Ze grijnst als een boer met kiespijn. "De ingreep vond ik wel eng maar het was heel snel klaar. Ik heb niet echt pijn gevoeld, alleen die klem in mijn oog was een heel vervelend gevoel." Ik griezel en ben blij dat Rob in dit soort gevallen altijd meegaat.

Lynn ligt de hele dag in de tuin, in de schaduw van de amberboom, met een spannend luisterboek. Ik druppel om de 4 uur allerlei soorten medicatie haar ogen, om ontstekingen te voorkomen. Dat is de eerste keer eng, ze durft haar ogen bijna niet te openen. En ik vind het ook eng, ik zie het flapje van het oogvlies zitten. Maar de tweede keer gaat al beter. Bij het avondeten, als Lynn op gevoel haar bord leeg eet, durft ze heel even te kijken. Ze slaakt een gilletje van plezier. "Ik zie veel scherper!" De volgende ochtend, nadat ze met een soort duikbril op als een blok heeft geslapen, ziet ze al haarscherp. Haar ogen zijn nog heel gevoelig maar ze heeft nagenoeg geen pijn. Zoey komt langs en de zussen praten uitgebreid over hun totaal verschillende ervaring.

Deze moeder geniet stilletjes van de twee zusjes. Zo anders als ze maar kunnen zijn in zoveel opzichten, en tegelijkertijd zo close met elkaar. 

Met een warme groet van Manon.

 

 




- Reageer op deze column