Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Mijn opa en oma

Datum: 12-09-2013

 ‘Ik ben heel dankbaar dat ik alle dagen van mijn leven tot vandaag aan toe wel iets heb geleerd', zei mijn oma op haar sterfbed. ‘Pfff', dacht ik toen; ‘moet je als je zo oud bent als oma nog steeds iedere dag leren?' Ik moet nog vaak aan haar woorden terugdenken.
Ik heb het geluk gehad mooie herinneringen te hebben opgebouwd aan mijn opa en oma. Opa stierf rond zijn 80e, oma mocht nog een aantal jaren langer leven. In mijn jeugd logeerde ik er regelmatig. Als er weer een broertje werd geboren, of in de zomervakantie. Altijd met een zus, een nichtje, mijn broertje of met allemaal tegelijk. Opa was een stille man met pretlichtjes in zijn ogen. Hij tekende met houtskool op board en maakte de mooiste tekeningen. Hij bewaarde zijn houtskool in een verrijdbaar kastje met lades. Zo nu en dan mocht ik met stukjes houtskool welke gebroken waren ook iets tekenen. Als opa de tekening goedkeurde gloeide ik van trots. Met opa speelde ik ook vaak een spelletje patience. Geconcentreerd deed ik mijn uiterste best om van opa te winnen. Met het broodje eten kwam er steevast een blikje op tafel waar opa`s gestampte anijshagel in zat. Het werd een spel om opa`s gestampte hagel op brood te doen terwijl opa riep met barse stem: ‘He, die zijn van opa. Nu moet je een dubbeltje betalen!'
Oma borduurde prachtige merklappen en ik heb nog menig borduursel van haar in een doos op zolder. Ze zat vlijtig aan de hoge tafel bij het raam, want daglicht was een eerste vereiste. In sigarendoosjes van opa`s bewaarde ze talloze kleuren borduurgaren. Prachtig vond ik dat. Als ze garens uitzocht kon ik stilletjes kijken naar al die mooie kleuren. Ik mocht er nooit aankomen, vette vingers waren uit den boze voor het fijne garen. Oma was een zeer ondernemende vrouw. Ze liet zich door niemand overrompelen, oma overrompelde de ander. Zo zijn we een keer met oma, 2 zussen, broer en nichtje, met de bus naar Den-Helder gereden. Na veel gesjouw in de stad misten we de bus naar huis. Pas twee uur later zou de volgende gaan. Oma dacht eventjes diep na voordat we kordaat gesommeerd werden ons achter de struiken te verbergen. Oma stak haar duim op en het duurde niet lang of een fiat 500 stopte. Het portier ging open, oma mocht meerijden. Ze floot op haar vingers dat wij kinderen tevoorschijn mochten komen, en de verbouwereerde chauffeur kon geen nee meer zeggen. Voor hij het wist was zijn auto volgeladen met kinderen en mijn corpulente oma.
Ondanks dat zowel opa als oma geen kerkgangers waren stuurden zij ons iedere zondag naar de kerk. Wij waren katholiek en ze respecteerden mijn vaders wens dat zijn kinderen een katholieke opvoeding genoten. Opa en oma woonden in Breezand, een slaperig dorp waar mijn zussen en ik onze leeftijdsgenoten maar ouderwets gekleed vonden gaan. Ik zal een jaar of 12 geweest zijn toen de hotpants zijn intrede deed. Mijn moeder had voor mijn zus en mij een prachtige tuniek en hotpants gemaakt welke niets van onze lange bruine benen bedekt liet. Mijn zus had een oranje-rode, die van mij was zeegroen. Ik vergeet nooit de afkeurende blikken van de kerkgangers toen wij trots als een pauw door het kerkpad liepen.
Toen ik eenmaal getrouwd was leefde opa al niet meer. Oma vond er niks aan in haar eentje dus zochten wij haar regelmatig op. Met verjaardagen haalden wij haar steevast vroeg in de morgen op en bleef ze tot na het avondeten. Gezellig babbelde ze dan de hele dag door met alle visite. Na mijn jongste dochter Lynn`s eerste verjaardag werd ze kortstondig ziek en overleed ze in het ziekenhuis.

Ik denk nog regelmatig aan mijn oma en ik hoop van harte dat ik ooit tegen mijn klein en misschien wel achterkleinkinderen datzelfde mag zeggen: ‘Ik heb alle dagen van mijn leven tot vandaag aan toe wel iets bijgeleerd'. Pas nu begrijp ik de diepere maar ook mooie betekenis van haar woorden.

Met een warme groet van Manon.




- Reageer op deze column

mams  schreef op 13-09-2013
ze had groot gelijk ,van ondervinding moet je leren.
hoe oud je ook wordt.Leuk om je verhaaltje te lezen.



Reacties verbergen