Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Wat eenmaal in het bloed zit..

Datum: 19-09-2013

Sarah Moon kijkt me met haar omfloerste blik, vanuit een ovaalvormige donkerbruine lijst aan. Oma heeft haar, speciaal op mijn verzoek, destijds met veel zorgzaamheid met 1 draad opgezet en het resultaat is prachtig. Ik heb haar opgehangen in Chalet Xieje, als mooie herinnering. Op het wandje in de keuken van Chalet Xieje hangt het schilderij van de Langedijker kerk de Johannes de Doper, omgeven door akkers en eilandjes. Mijn zus gaf het mij toen ze al heel erg ziek en afgetakeld was. Beneden hangen 2 oer-Hollandse schetsen van kleurige tulpenvelden in de omgeving Bergen. Getekend door een vriend, waar het contact helaas mee is verbroken, maar waaraan zowel Rob als ik, vele mooie herinneringen aan koester. Het zijn allen kunstwerkjes die voor mij van onschatbare waarde zijn, veel meer waard dan welk duur kunststuk dan ook. Ik geef niet om kunst, vind het vaak veel duurder dan de waarde die ik eraan afzie. Een vriendinnetje van Lynn heeft de kunstacademie gevolgd en ik heb echt mijn best gedaan om kunst te gaan zien zoals zij er met passie en gedrevenheid over praat. Chantal heeft mij uitgelegd hoe je kunst kan gaan waarderen en dat er achter ieder kunststuk een verhaal zit wat het waardevol maakt. En heus, op die momenten, aangestoken door haar overtuigend enthousiasme, ga ik iets voelen en begrijpen van haar verhaal. Als ik dan echter het eraan verbonden prijskaartje zie ben ik op slag weer ontnuchterd en mijzelf.
Ik ben een sfeermens, die de waarde van een mooie inrichting niet verbind aan naam of prijs, maar aan 'mij thuis voelen'. Door het combineren van kleur, stof, zelf creeren, aan kaarsen, kortom aan gezelligheid. In welk van ons thuis wij ook zijn, ik kan met veel voldoening en warmte om me heen kijken, alles in me opnemen, overdenken, en er heel blij van worden. Het zit me gewoonweg in het bloed. Wat mij ook in het bloed zit is kermis. Niet de vele doodenge attracties waarin je door elkaar gehusseld en over de kop wordt gesmeten, maar de ontmoeting in de kroeg. Elkaar in ongedwongen sfeer ontmoeten en langzaamaan aangeschoten raken. Voor velen die er niet mee zijn opgegroeid een gruwel, voor mij een begrip.
Waar mijn geboortedorp Langedijk deze dagen weer geheel in de ban van de kermis verkeert, verblijven Rob en ik voor een werkvakantie in Chalet Xieje. De kermisthrill die me voorheen beving, is met de jaren dan wel afgezwakt doch wordt door de berichtjes en de facebook foto's in no-time aangewakkerd. Ik lees dat mijn schoonzus Ollie 'er helemaal klaar voor is', dat maandagavond 'het eten om 19.uur klaarstaat' en een nichtje plaatst een foto van vriendinnen voordat ze de kroeg ingaan, en een paar uur later in de kroeg. Waar hun ogen op de eerste foto helder staan, staan ze nu omfloerst en de glimlach lijkt onvast. Ik leef heerlijk vanaf de zijlijn mee, blij dat het gevoel van heimwee dit keer uitblijft.
Ik sla mijn computer dicht en kijk Rob aan. Hij heeft het hek gerepareerd en zich zojuist omgekleed. ' Zullen we?'
We stappen in de auto, en slingeren de pas af, als altijd genietend van de mooie omgeving. Bij het plaatsje Wald stappen we uit, we horen de vrolijke muziek al vanuit de kern van het dorp. Het is Almabtrieb vandaag, een feest om te vieren dat de koeien vanuit de bergweides weer naar het dal worden gebracht. Er is een optocht, een markt met oude ambachten, muziek, stalletjes met koffie, zelfgebakken Kuche, worst, eigen specialiteiten en heel veel bier. We genieten van de vele dorpsgenoten die elkaar ontmoeten in de ongedwongen sfeer. De een is gekleed in oude klederdracht, de ander modern, weer een ander met een komisch tintje. We nemen een broodje worst die heerlijke geuren verspreid en schuiven bij de bewoners aan een van de vele lange tafels. Een serveerder met een pluim op zijn hoed vraagt wat we willen drinken. En of ik wil of niet, het water loopt me in mijn mond bij het zien van zijn dienblad volgstouwd met grosse weisse, waarvan hij er 2 voor ons neerzet. Rob glimlacht als ik het hem ietwat beschaamd vertel. 'Ach lieverd, geniet er maar van. Wat met de paplepel in het bloed is gegoten krijg je er toch nooit meer uit. Proost!'

Sfeercompilatie almabtrieb Wald, www. luxechaletsoostenrijk.nl

Met een vrolijke groet van Manon.




- Reageer op deze column

Ollie  schreef op 23-09-2013
Joh had je toch een beetje kermis hihi


Reacties verbergen