Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Een potje verliefdheid

Datum: 26-09-2013

 De allereerste keer dat ik met Rob naar Oostenrijk reed, deed niets anders ertoe dan het samen zijn. Alleen al het bij elkaar zitten in de auto was een feest. Als je verliefd bent is de cocon waarin je je samen bevindt het enige wat telt. Een psychologe welke ik ooit raadpleegde zei bijna smachtend: 'Ik zou willen dat ik een medicijnpotje kon vullen met verliefdheid, dan zouden vele kwalen verdwijnen.'
Verliefdheid is een machtig en mooi iets en ik spreek uit ervaring, over de wolk van euforie waarop je leeft. Die periode, die bij de een wat langer duurt dan bij de ander, komt bij een ieder tot een einde. Ik zou bijna zeggen 'gelukkig maar', want ik vond het naast al het mooie ook doodvermoeiend om het gevoel te hebben alleen maar te leven voor die ander. Bij Rob en mij is de verliefdheid van destijds overgegaan in een sterk gevoel van houden van en veilige geborgenheid.
Ik vind het heerlijk om verliefde mensen te zien. Jong of oud, er gaat altijd iets vrolijks van uit. Mits de omgeving en omstandigheid er geschikt voor zijn. Respecteren en naleven van normen en waarden noem ik dat. Als ik aan Rob en mij terugdenk waren we een poosje aardig plakkerig voor de omgeving en is er door een aantal van hen genoeg over gezegd, gezwegen of becommentarieerd. Ons geplak beperkte zich echter bij hand in hand lopen (doen we nog) hand op dijbeen, arm om mijn schouder op de bank en verliefd naar elkaar kijken. Maar niemand heeft ons ooit kunnen betrappen op een van deze uitingen in het bijzijn van mijn ex, puur uit respect naar mijn ex en naar de kinderen.
Toen wij een van die eerste keren Duitsland doorkruisten, bezochten wij een neef van Rob. Het staat me nog helder voor de geest hoe deze neef in woord en daad uitdroeg te zijn uitgekeken op zijn vrouw en hoe deze vrouw op slaafse manier zijn gedrag accepteerde. Ik kon me er toen maar weinig bij voorstellen dat een vrouw zich op zo`n manier door een man laat behandelen. Toen diezelfde neef en aantal jaren later verliefd werd op een vrouw van Engelse komaf, waardoor hij ging scheiden van zijn eerste, trof ik bij ons tweede bezoek een tot over zijn oren verliefde neef die zijn nieuwe vrouw op handen droeg. Tot hij een paar jaar later en twee nieuwe kinderen verder in zijn oude vernederende gedrag terugviel. Zijn tweede liefde, hunkerend naar de liefde van weleer, was veranderend van stralende jonge vrouw in een slaafs en afwachtende, ondergedompeld in somberheid. Zij heeft me nog een aantal keren gemaild en gebeld, om haar nood te klagen. Maar zij bleef zich keer op keer vernederen, uit angst voor het onbekende, het alleen achterblijven, en de ijdele hoop dat hij ooit weer zou veranderen in de man die hij ooit was. Hoeveel begrip ik ook heb voor een moeilijke situatie waarin een vrouw als zij zich bevindt, ik ben ervan overtuigd dat men altijd een keuze heeft. En zolang deze situatie voortduurt, laat de negatieve sfeer bij hen in huis, ons ieder familiebezoek vermijden als we Duitsland weer doorkruisen.

Manon




- Reageer op deze column