Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Dochters en Zonen

Datum: 03-10-2013

 Er is een periode geweest, dat mijn kinderen graag de hoofdpersoon in mijn column speelden, mits ik het schrijfsel vooraf liet goedkeuren. Als ze maar even het idee hadden dat ik vaker over hun zus of broer schreef voelden zij zich min of meer verongelijkt. Dus probeerde ik ze even vaak een hoofdrol te geven. Nu ze het huis uit zijn maak ik minder alledaagse dingen mee en de dingen die ik wel mee maak zijn vaak niet geschikt om te delen. Mijn ervaring met mijn dochters is dat ze meer met mij delen dan mijn zoon. Zoey en Lynn komen of bellen op het moment dat ze een luisterend oor en/of advies nodig hebben. Als ze verdrietig zijn, als ze boos zijn, als ze verheugd zijn. Sem komt pas op momenten bij me, dat zowel leuke dingen als leed al is geleden, dat beslissingen zijn genomen en keuzes al gemaakt. Niet altijd, maar dat zijn dan weer van die momenten die ik onmogelijk met de wereld kan en zal delen, gewoon omdat het te persoonlijk is. Een enkele keer spreek ik bewust alleen met mijn zoon af. Dan voel me super blij als ik tijdens een duinwandeling Sem`s arm om mij heen voel, en hij mij tijdens een op de wandeling volgende lunch deelgenoot maakt van zijn gedachtespinsels. Sem woonde al op jonge leeftijd op kamers, tijdens zijn studie in Leeuwarden. Hij kwam ieder weekend thuis, wat mij toch de gelegenheid hem goed te observeren. Sem vertelde nooit zoveel maar ik zag als moeder alles. Ik las aan zijn lichaamshouding als er echt iets mis was en trok net zolang aan hem tot hij het me vertelde. Op het moment dat Sem voor een half jaar stage naar Zuid-Afrika vertrok had ik er echt moeite mee, wat zou ik hem gaan missen! Achteraf mailden we zo vaak en intens, dat ik tijdens dat half jaar meer van hem te weten kwam dan in al die voorgaande jaren. Sem woont al weer een aantal jaren samen met Mirte, heeft leuk en uitdagend werk en gaat gewoon lekker. Zoey, Lynn en ik proberen hem ieder jaar over te halen met ons mee te gaan, tijdens ons jaarlijkse B&B uitje. Maar als hij maar denkt aan winkel in, winkel uit, in een stad met een paar giechelende zussen, dan haakt hij al weer af. Volgend jaar gaan we het anders doen. Dan willen we naar een stad in Nederland waar ook Sem voldoende uitdaging vind om met ons mee te gaan. Zowel zijn zussen als ik zien dat helemaal zitten. Nu Sem nog. Ik zal hem vanmiddag alvast eens polsen met behulp van het schrijven van een lange mail.
Er is zeker een verschil tussen dochters en zonen. Met dochters deel je andere dingen dan met een zoon maar verder? Ik ben dolblij met Sem vanaf het moment dat hij in mijn armen lag en voel me meer dan bevoorrecht zijn moeder te zijn.

Met liefs van Manon.




- Reageer op deze column

Een moeder  schreef op 13-01-2014
Wat een prachtig koppeltje...


Reacties verbergen