Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Vroeger....

Datum: 21-11-2013

 Terwijl de dagen korten en de kaarsjes in de schemering branden, geniet ik stilletjes van deze tijd van het jaar. De nostalgie bekruipt me, nu we de stormachtige regens en venijnige waterkou buiten sluiten, bij de warmte van de haard. Die nostalgie wordt aangewakkerd door Zoey, als ik haar meeneem voor een voetreflexmassage in haar vroegere slaapkamer. De massagebank staat tegen de rechte wand aangeschoven, tegen de schuine wand staat een eenpersoons logeerbed, en ertussenin past net de strijkplank. Ja, het is een piepklein kamertje, en ooit de veilige haven van mijn oudste dochter. Haar sporen zijn terug te vinden in zilverkleurige - plinten en -raampost, groene radiator, donkerroze geschilderde kledingkast, en een paarse wand en boekenplanken. Terwijl we de boel opzij schuiven, zodat Zoey op de bank kan klimmen, merkt ze verbaasd op dat het kamertje echt klein is. Als ze eenmaal warm onder de dekens ligt ingepakt en ik haar voeten met olie in wrijf, geraken we als vanzelf terug in de tijd. Het doet me goed te horen hoe thuis en veilig ze zich heeft gevoeld, in haar door mij gemaakte hemelbed van stof met voile. Haar bureau lag altijd vol met troep en stof, overal lag kleding, en er stonden talloze gebruikte theemokken. Als ik met de stofzuiger haar kamer even wilde meenemen, sloot ik net zo snel de deur als dat ik hem had geopend; dat mocht ze zelf doen als ze er zo`n chaos van maakte. Ik beaam onmiddellijk haar opmerking, dat het voor haar geen chaos was; zij kon alles blindelings vinden. Een georganiseerde chaoot, noemde ik haar zo nu en dan. Ik herinner me dat ze een keer belde van school met de vraag; ‘Achter het bureautje, onder die en die deken, naast de blauwe en de rode map, ligt in de gele map een schrift. In dat schrift zit achterin een briefje met een adres en telefoonnummer. Wil jij dat even voorlezen mam?' Tot mijn grote verbazing klopten alle details als een bus.
Ik geniet van de gesprekken. Zoey geniet van de aanraking met mijn handen. En ik geniet van de masserende beweging van mijn handen over haar voeten. Net als dat de mijmeringen met Zoey als vanzelf naar boven komen drijven, komen de massage grepen als vanzelf terug, na vier jaar niet gemasseerd te hebben. En waar ik vier jaar lang bijna een antipathie had om te gaan masseren, ervaar ik ineens weer de rust van weleer. De rust, die me energie geeft, en de liefde voor dit vak doet aanwakkeren. Zoey sluit haar ogen, en ik luister naar de zachte klanken van rustgevende muziek op de achtergrond. Dit heb ik te lang niet gedaan, mijmer ik. En voor dat iedereen zich een voorstelling gaat maken zich op het vroegere kamertje van Zoey te kunnen laten masseren: Om een overvolle agenda te voorkomen beperk ik me slechts nog tot de leden uit mijn gezin.
Met relaxte groet van Manon.

 Vroeger.......




- Reageer op deze column

Anna  schreef op 25-11-2013
Lieve Manon...
Voor mij heb je toch altijd wel een gaatje? :-)
Mooie column weer.Lfs uit MarHella...



Els  schreef op 21-11-2013
Dat is dan erg jammer!
Gr.



Nanda  schreef op 21-11-2013
Je hebt helemaal gelijk....


Reacties verbergen