Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Een nachtje weg

Datum: 28-11-2013

 Het drama voltrok zich op een mooie zomerse dag. Op een zondag, aan het einde van de middag. We waren nog piepjong, net getrouwd en op visite bij mijn schoonouders. Op het grasveld, achter het kleine oude huis waarin elf kinderen werden geboren en getogen, zaten we aan de borrel. Mijn schoonvader aan een jonge jenever, mijn schoonmoeder aan glaasje sap, ik aan een wijntje en mijn ex aan het bier. Het was zo`n warme dag waarop je het liefst de hele dag in de schaduw kruipt. Op een gegeven moment hoorden we het dichterbij komen van het snerpende geluid van brandweersirenes. Gevolgd door een tweede tot het geluid oploste in de afstand. We keken elkaar aan, gelukkig niet in de buurt, je moest er toch niet aan denken. Vergeten was het moment. Tot zo`n anderhalf uur later de telefoon ging. De oude boerderij van mijn ex zijn zus en haar jonge gezin was tot aan de grond toe afgebrand. Een voorbijganger had vonken uit het rieten dak zien komen en nog voor hij de brandweer had kunnen bellen stond het hele huis in lichterlaaie. Door het mooie weer had het gezin in badpak in de tuin gezeten; met de peuter in het opblaasbadje en de baby buiten in de kinderwagen. Het enige wat ze nog hadden was de badkleding die ze hadden gedragen. Er was geen tijd meer geweest om iets uit het huis te redden, letterlijk alles was in vlammen opgegaan.
Ik moet aan dit voorval terugdenken als Rob en ik in een stokoud hotel in Antwerpen overnachten. Negen verdiepingen, een krakende lift, lange donkere raamloze gangen, een muf ruikende kamer met bevlekte vloerbedekking, een badkamer gescheiden door een schuifdeur die alleen boven in de sponning hangt en elektrische bedrading uit het jaar nul. Tel daarbij op mijn man die overal waar we zijn een vluchtweg uitstippelt voor het geval dat en de ergste scenario`s rollen zich als vanzelf voor me uit. Als de spullen zijn geïnstalleerd en we de gang oplopen zoekt Rob naar de nooduitgang die er niet is. Rob onderzoekt de snelste vluchtweg en ik krijg een demonstratie voor als er haast geboden is weg te komen. ‘Kijk Manon, ongeveer 20 meter rechtsaf door de gang, tot deze trede omlaag, tot de ijzeren brandkast, dan de tweede deur rechts, daar zijn de trappen naar beneden." Ik knik en beaam braaf dat ik het in me heb opgenomen en erachteraan; ‘Je neem me toch wel bij de hand als er iets gebeurt? Dan zorg ik er wel voor dat ik je niet meer loslaat.'
Aan het einde van de volgende dag sluiten we de heerlijke dag Antwerpen af met een etentje in een eetcafé, drie panden verwijderd van het hotel. We zitten aan een tafeltje voor het raam, uitkijkend op al die komende en gaande voorbijgangers. Ineens worden we opgeschrikt door sirenes en blauwe lichten. Een brandweerauto gilt in razende vaart voorbij en stopt ter hoogte van het oude hotel, gevolgd door een tweede, een derde en een aantal politiewagens. Rob en ik kijken elkaar met grote ogen en giechelend aan: ‘Het zal toch niet!'
Een half uurtje later doven de blauwe lichten en vertrekken de auto`s onverrichter zake richting kazerne. Gelukkig was het loos alarm. Maar ter plekke besluiten we een volgende keer te gaan voor een hotel, gebouwd in een tijd waarin de handhaving van de huidige veiligheidsregels en brandvoorzieningen gelden.

Een warme groet van Manon.




- Reageer op deze column

Mara  schreef op 30-11-2013
Het lijkt me verschrikkelijk, brand.Ik hoop het nooit mee te maken..


Reacties verbergen