Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Nelson Mandela

Datum: 06-12-2013

 Het is zomer 2008, als onze vrienden Els en Jos ons vragen of wij zin hebben om hen te vergezellen naar Zuid-Afrika. Zij krijgen een uitnodiging van een vriend van hun zoon, 3 weken zijn gast te zijn, in zijn huis met zwembad in het villapark Somerset-West, net buiten Kaapstad gelegen. Voor de gezelligheid en hun veiligheid mogen zij een stel vrienden mee vragen. De beelden van de strijd in Zuid-Afrika en het criminele karakter, welke al jaren via de televisie onze wereld binnenkomt, hebben zowel mij als Rob nooit doen verlangen dit land te leren kennen. Maar met zo`n mooi aanbod in onze schoot geworpen verandert alles. Wij voelen ons zeer vereerd en verheugen ons enorm op dit onverwachtse vooruitzicht. Mede omdat onze zoon Sem en zijn vriendin een half jaar stage lopen in Kaapstad. Wat bijzonder om elkaar in hun wereld te mogen ontmoeten. In februari 2009 is het zover en landen we op het vliegveld van Kaapstad. Onze gastheer haalt ons op en zo knalt het verschil tussen rijk en arm, die eerste autorit door Zuid-Afrika, rechtstreeks bij me binnen: de kilometers lange straatarme town- ships langs de snelweg, en de rijkdom van het villa park Somerset-West. Hoge hekken openen zich voor ons als we bij de villa arriveren. Om even later onze eerste avond van de vele avonden die zullen volgen, in een zwoel windje onder de veranda door te brengen. Onze gastheer trekt een Zuid-Afrikaanse wijn open, waar er de komende weken nog vele van zullen volgen.
We hebben 3 weken lang schitterend zomerweer, bezoeken fantastische plekken en bezienswaardigheden in de buurt, en genieten van het weerzien met Sem en Mirte die ons in hun vrije weekenden meenemen naar hun wereld. Een van de indrukwekkendste plekken die we bezoeken, is het Robbeneiland. Een nagenoeg blinde man, medegevangene geweest van Nelson Mandela, leidt ons rond in de gevangenis. We komen in de cel waar Nelson Mandela al die jaren gevangen zat. In de eetzaal waar aanwijzingen hangen welk eten voor een zwarte verboden is maar een blanke gevangene wel mag nuttigen. De man neemt ons mee naar de felle witte rotsen waar de gevangenen dag in dag uit, jaar in jaar uit, hebben gewerkt. Als we daar rondlopen vraagt de ex-gevangene ons, onze zonnebrillen een momentje af te zetten. Ik begrijp direct waarom alle gevangenen van destijds oogontstekingen met blindheid tot gevolg hebben opgelopen. Mijn gevoelige ogen knijpen zich in een reflex dicht als de felheid van de weerkaatsende zon op het krijtwitte gesteente mij verblind.
Stilte en diep respect is wat ons bijblijft op de bootreis van het eiland naar het vaste land. Blanke en zwarte mensen blijven in diep respect stilstaan bij het standbeeld van Mandela. Een gezinnetje met een zwarte huidskleur poseert bij het beeld, en vraagt mij of ik een foto van hen wil nemen. Met hun grote held en voorbeeld in hun midden glimlachen zij van oor tot oor. Uit diep, diep respect, voor Nelson Mandela.

Met een respectvolle groet van Manon.




- Reageer op deze column

Els  schreef op 08-12-2013

Het was inderdaad een bijzondere ervaring,
waar ik ook de laatste dagen veel aan gedacht heb.
X Els



een moeder  schreef op 06-12-2013
Wat een bijzondere man was dit. Mooi beschreven Manon.


Mara  schreef op 06-12-2013
Wat een voorbeeld deze man....


Reacties verbergen