Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Loosers

Datum: 08-01-2014

 Ik lig op mijn rug in mijn bed, starend in het donker. Mijn hoofd voelt aan alsof alle haren rechtop in de haarzakjes staan, en de spieren van mijn nek en schouders zijn strakgespannen. De wind wakkert aan tot de zoveelste storm. Waarom juist vannacht? Een nacht waarin de wind ieder verdacht geluid zal overstemmen. Een nacht waarin ik ieder verdacht geluid juist wil horen. Ik draai me om, mijn lichaam schikt zich strak naar dat van Rob. Ik hoor Rob`s oppervlakkige ademhaling, wat betekent dat ook hij de slaap niet vat. Ik sluit mijn ogen en denk aan de door Zoey uitgesproken woorden, vlak voor ze naar huis ging. " Mam probeer je te ontspannen, dit wordt waarschijnlijk de veiligste nacht van je leven'. Ik knikte ter geruststelling, met een stijve glimlach rond mijn mond. Ik schrik op van gebonk en hef mijn hoofd van het kussen.... Niets dan de bulderende wind....Ik leg mijn hoofd weer neer en hoor het opnieuw: Het is mijn hart die in een veel sneller ritme slaat dan normaal. Ik zucht. Dit wordt waarschijnlijk niet alleen de veiligste maar ook een van de langste nachten van mijn leven.

Drie uur eerder in de tijd. Het is half tien in de avond, wanneer we thuiskomen van een verjaardag. Ik ben moe en snak naar een kop thee voor de buis, voor ik mijn bedje ga opzoeken. De hectiek van de laatste dagen heeft me gesloopt, en op de een of andere manier is mijn elastiekje tot op het einde uitgerekt. Volgende week weer normaal, ik ben er meer dan aan toe. Ik steek de sleutel in de voordeur, tik binnen de code in van het alarm, hang mijn jas aan de kapstok en loop de kamer in. Brrr wat is het koud hier. Ik voel een windvlaag, en kijk richting keuken: het keukenraam waait open. Ik sta stokstijf stil. Mijn nekharen komen omhoog om de komende uren niet meer te gaan liggen.
Rob komt binnen, ziet mijn angstige gezicht en vloekt. Hij kijkt om zich heen, ziet de lege plek op tafel waar eerder de laptop stond en de lege stoel waar de nieuwe Tom- Tom via de laptop lag te upgraden. Rob kijkt door het zijraam naar buiten, en ik volg zijn blik naar de tuin. Geen beweging waar te nemen. Op een andere aangeschoven stoel zie ik mijn laptop nog liggen, met mijn I- Pad erbovenop. Opluchting alom. De inbraak lijkt zich te beperken tot de keuken.
Rob belt de politie welke nog geen vijf minuten later arriveert. Op het aanrecht ligt een grote plas water, veroorzaakt door een omgevallen plant. Ik heb net alles droog geveegd als de politie roept: "Nee mevrouw, nog niets doen, misschien vinden we nog sporen!" Te laat, op het aanrecht zijn alle sporen grondig uitgewist.
De twee politiemannen zijn aardig en begaan. Het blijkt dat het keukenraam de enige toegang tot ons huis is welke geen alarmerende beweging registreert. Men is niet in de kamer geweest, dan was het alarm gaan gillen. Waarschijnlijk heeft men alle tijd gehad om vooraf te spotten waar de zenders hangen. We gaan zitten om proces verbaal op te maken en de politieman vraagt allerlei persoonlijke gegevens. Ik zit hem aan te kijken alsof hij een oneerbaar voorstel doet: Ik kan niet op het telefoonnummer van Rob komen, en ook onze postcode heeft mijn hersenen verlaten. "Kan men het alarm ontlopend ook nog boven komen? " vraagt de politieman tot slot. Ik kijk de mannen een voor een aan. "Ja, maar dan moet hij wel heel gehaaid zijn." Voor de zekerheid loop ik de hal in. Ik wil mijn voet op de eerste traptrede zetten als ik een kluit modder zie. Ik maak rechtsomkeer. "Ik durf niet naar boven," roep ik met een van de zenuwen hoog uitslaande stem. Rob holt met grote schreden met de politiemannen de trap op en zijn binnensmondse vloek wordt gevolgd door: "Jezus wat een bende!" Ik durf niet te volgen, nog niet te kijken naar de chaos in mijn privacy. Ik bericht de kinderen via de familie- app, en nog geen vijf minuten later sluit Zoey mij in haar armen en laat ik mijn snikken de vrije loop. Na een pot thee en een uur later ben ik eindelijk zover dat ik samen met Zoey naar boven loop, haar hand vast in de mijne geklemd.

Alle kasten zijn overhoop gehaald, kleding op een hoop, nachtkastjes, badkamer tot inclusief verbandtrommel. Een kleine greep van ONZE GEJATTE SPULLEN (BLIJF ER MET JE TENGELS VANAF!!!): nog in de verpakking gestoken parfum en bodylotion (gekregen met kerstmis), een leren jack, een leren tas, fototoestel, Nintendo en het allerergste: alle van mijn overleden schoonmoeder gekregen antieke ringen, oorhangers, en kettinghangers.

We leven inmiddels woensdag 8 januari. In de vijf dagen die na de inbraak zijn gepasseerd is de meeste tijd gaan zitten in gegevens op de computer die is gestolen veilig te stellen, uitzoeken wat er is gestolen, een omschrijving opstellen van alle vermiste zaken, nota`s zoeken, aangifte doen, verzekering op de hoogte stellen, aannemer bellen om schade op te nemen aan het raam en kozijn. De politie is nogmaals langs geweest, en heeft daarna op het bureau alles (jeetje wat een klus) in gevoerd tot een aangifte van 8 kantjes. De aannemer heeft de schade opgenomen: het totale kozijn moet worden vernieuwd daar de schroevendraaier en het breekijzer van de inbreker op meerdere plekken schade heeft veroorzaakt. De technische recherche is gekomen voor sporenonderzoek (met bekende voetafdruk als resultaat, maar helaas geen DNA).
De verzekeringsagent was hier vanmorgen, tegelijkertijd met de buurman van verderop met een signalement van een ongewenste gast die de avond van de inbraak bij een aantal mensen in de straat heeft aangebeld: een niet Nederlandse nationaliteit met capuchon.

Alle bij de inbraak afhandeling betrokken personen delen een eensluidende mening, vertaalt in ENORME GEFRUSTREERDHEID wegens alle kostbare tijd die een inbraak beslaat, en vooral over de  slechte aanpak en lichte straffen bij dit soort criminelen. Mijn zwager`s gevleugelde uitspraak is: de slappe hippy`s van voorheen zijn de rechters van nu. Je zou er bijna door op een bepaalde partij gaan stemmen, en nee, dan heb ik het niet over de partij van de dieren of over groen links!

En hoe het nu met mij gaat? Ik ben boos maar niet bang. Ik heb me voorgenomen me mijn veilige gevoel niet te laten ontnemen door zo`n betekenisloze LOOSER.

Hetzij met de slaapkamerdeur op slot, heb ik dan ook goed geslapen vannacht.

Op onze weg naar een nieuwe laptop kwam dit op ons pad. Installeer het volgende op uw computer om de dief van uw laptop te traceren

Met een gefrustreerde maar uitgeruste groet,
Manon.

 




- Reageer op deze column

Anna  schreef op 13-01-2014
Chotallemachtig!! Wat een vreselijke ervaring moet dat zijn geweest. P. zei me nav jouw verhaal : vandaag of morgen zijn wij aan de beurt.We hebben alarm, maar ja, dat hebben jullie ook. Dit moet een beroepsinbreker geweest zijn.Een kruimeldief krijgt dit NIET voor elkaar!
En dan al die rompslomp daarna. Hoop dat ie wordt gepakt en levenslang krijgt.Maar ja...slappe hap he tegenwoordig zoals je al schreef.... Sterkte en dikke kus voor jullie beiden. XXX



geke  schreef op 13-01-2014
wat erg voor jullie, ik heb in januari 2012 hetzelfde mee gemaakt, ze weten niet wat ze aanrichten. chaos, rompslomp, alles komt wel weer goed, je gaat je wel weer veilig voelen, wat overblijft is een hele nare herinnering, wat elke keer weer bovenkomt als je hoort dat iemand ook zoiets overkomt. sterkte.


Mara  schreef op 10-01-2014
Wat een afschuwelijk begin van het nieuwe jaar Manon! sterkte!


Trudy  schreef op 09-01-2014
Hoi Gerda.
Wat zal je geschrokken zijn.. We weten wat het is,hebben het jaren geleden zelf ook meegemaakt. . Ook vorige week ingebroken bij onze buurvrouw.. Sterkte en groeten. Trudy



Reacties verbergen