Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Verstek

Datum: 20-02-2014

Ik heb qua schrijven aardig verstek laten gaan gedurende een aantal weken. Via mijn mail kreeg ik afgelopen week van verschillende lezers zelfs de vraag of het allemaal wel goed met me gaat. Gelukkig kan ik daar positief op antwoorden: het gaat prima met me, en ja ik blijf schrijven; doch de frequentie van 1x per week ga ik terugbrengen naar 1x per maand.

Mijn afwezigheid op mijn blog heeft een reden: Ik voelde dat op mentaal niveau mijn grens was bereikt. Rob en ik maakten om alles ruzie (ja komt ook bij ons voor), ik had geen plezier meer in de dingen die ik deed, begon overal zuchtend aan en voelde me gedurende langere tijd niet blij meer. Daar ik dit niet ken van mijzelf wist ik dat ik te ver was gegaan.

Bewust heb ik de knop omgezet en gedurende een behoorlijk aantal weken de vele (vrijwillige) verplichtingen die er de laatste jaren zijn ingeslopen stopgezet. Ik heb een groot deel van mijn vrijwillige werk aan een ander overgedaan om de momenten te pakken zoals ze zouden komen. En nagedacht. Ik ben gaan luieren als ik wilde luieren, gaan lezen als ik wilde lezen, en veel van mijn denken en overpeinzingen in mijn dagboek opgeschreven. Zolang ik in die neergaande spiraal rondtolde kon en wilde ik het met niemand delen. Tot mijn dochter Zoey op een onverwachts moment de gevoelige snaar raakte en ik niets anders kon dan mijn hart en tranen over haar uit storten. Naderhand was ik uitgeput, opgelucht en aangenaam verrast. Verrast over de rollen die zich hadden omgekeerd: waar ik mijn dochter Zoey zo vaak tot steun was, is zij dat nu bij in mijn worsteling: Hoe te voorkomen dat mijn grens te dichtbij komt?

Half januari hebben Rob en ik gedurende drie weken Nederland verruild voor Oostenrijk. De eerste week met zijn tweetjes genoten van de natuur en het nietsdoen. De tweede week met vrienden gedaan waar we op dat moment zin in hadden. En de derde week met een gedeelte van onze kinderen niets anders gedaan dan geskied, ge- apres skiet, gegeten, spelletjes gespeeld, gekletst, op tijd naar bed, en veel geslapen.

Weken lang heb ik me niet aan verplichtingen en deadlines gehouden en dat heeft me meer dan goed gedaan. Eind april vlieg ik voor een week naar Barcelona met mijn dochters, en Rob heeft de afgelopen week de reis die we voor ogen hebben naar Canada geboekt. Om nog bewuster te genieten dan we al doen, van de vele mogelijkheden en de mooie dingen die het leven ons biedt.

Met een gezonde groet,
Manon

NB. Niet meer wekelijks maar de 1e donderdag van de maand zal een nieuw schrijven van mijn pen verschijnen.




- Reageer op deze column

Linet Schouten  schreef op 12-03-2014
Dat zijn de betere berichten en beslissingen.




Een moeder  schreef op 21-02-2014
Fijn dat je weer terug bent, ik makte me al zorgen:) goed dat je een stapje terug doet!


Reacties verbergen