Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Canada, here we come

Datum: 05-06-2014

 

19 mei 20014 

De gebloemde reistassen zijn van zolder gehaald en liggen op het logeerbed.
Het brengt herinneringen naar boven van Nieuw-Zeeland, de labels van toen, November 2010, hangen nog aan de handvatten. Ik scheur ze eraf, en haal een paar keer diep adem; koffers vullen is helaas niet mijn sterkste kant.

Ik leerde mijn kinderen al jong hun eigen tassen in te ruimen. Ieder weekend gingen zij naar hun vader en onder het mom van kritiek te voorkomen dat ik iets vergeten was mee te geven, gaf ik ze al jong de opdracht dit zelf te doen middels de vragen: Wat ga ik doen bij papa? Wat is de weersverwachting? Heb ik huiswerk, en welke boeken gebruik ik daarvoor? Het heeft zijn vruchten afgeworpen: Als er één ding is waar ik mijn kinderen nooit over hoor dan is het stress bij koffers vullen. Dat is bij mij wel anders!

Ik ben al dagen lang bezig in mijn hoofd met bedenken wat ik mee ga nemen aan de toegestane 23 kg bagage. Ik zorg dat mijn was aan kant is, alles gestreken in de kast, dan moet het toch een fluitje van een cent zijn om in te pakken.
Helaas werkt het bij mij niet zo. Ik pak stapeltjes kleding uit de kast, lange mouwen, korte mouwen, vestjes die combineren. Ik moet rekening houden met alle weertypes. In no-time ligt het grote logeerbed bezaaid met kleding die ik nog snel even pas om te zien met welk en wat dit het beste combineert c.q. staat. Vestjes die mijn steeds hoger klimmende heupen en mijn aan zwaartekracht onderhevig bindweefsel van mijn armen bedekken. Ik kom er niet uit!

Ik spreek mezelf streng toe; , Oke, nu niet zo weifelen en twijfelen. Rug recht en rigoureus kiezen. Hoe moeilijk kan het zijn?' Ik vouw alles weer netjes op, leg zeker de helft van zojuist terug in mijn kast, pak de rest in en de paniek slaat toe. De tas is bijna vol en mijn schoenen moeten er nog bij!

Schoenen! Een ieder die mij een beetje kent weet dat ik het liefst al mijn schoeisel meeneem. Ook hier wik en weeg ik dat het een lieve lust is. Met een zucht kies ik uiteindelijk drie van de zes paar schoenen die ik als passende had uitgezocht en ga naar beneden. Tijd voor koffie in de tuin waar de rust als zen op me neerdaalt. Voor een moment. Want in mijn hoofd ga ik na wat er in mijn koffer zit. Eigenlijk wil ik toch dat vestje mee, heb ik dat eigenlijk wel aan wat al is ingepakt?

Na de koffie loopt Rob naar boven. Een kwartiertje later komt hij fluitend naar beneden."Zo, mijn koffer is ingepakt," deelt hij als terloops mee. Mijn verbazing wordt opgevolgd door iets wat op ergernis lijkt. Waarom heeft hij nergens last van en ik wel?

Als ik uitval naar Ruud omdat die lieverd gewoon iets vraagt corrigeer ik mezelf direct: ‘Sorry lieverd, sorry. Morgen ben ik weer de oude!' Rob schudt zijn hoofd en glimlacht, hij ken me al een tijdje.

Nog een nachtje slapen. En zodra de koffers zijn dicht geritst, en de huisdeur achter me wordt gesloten slaag ik een zucht van verlichting. Alle apen en beren zijn in een keer verdwenen. De enige beren die nog resten zijn de beren in Canada. Ik heb er heel veel zin in. Vancouver, we komen eraan!

Een reislustige groet!

Manon.




- Reageer op deze column

olliebabe  schreef op 19-05-2014
Ik schat in dat je in Canada ook schoentjes kopen kan die een paar weekjes meegaan en daar in de bak belanden als je hier weer naar toe komt (hihi)
Heel erg veel plezier daar en met goeie tips voor ons weer thuis komen hoor.
Groetjes Ollie.



Reacties verbergen