Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Medemenselijkheid?

Datum: 10-08-2014

Het is begin mei, en heerlijk zomers in Barcelona. Ik ben met mijn dochters Zoey (Kristel) en Lynn (Rosalie) in de hoofdstad van Catalonië, waar we een week lang ‘Moeder-Dochter-Zussen-vitamines' opsnuiven. We logeren in een appartement in de yuppenwijk El Borne, een supergezellige wijk vol terrasjes en winkelstraatjes. Het is onze tweede dag. Na koffie te hebben gedronken op ons favoriete terras, bezoeken we de vele winkeltjes in de nauwe straatjes. De fris en fruitigheid waar we de dag zo enthousiast mee begonnen begint aardig af te nemen en we kopen bij een bakker twee heerlijk geurende stokbroden, bij de supermarkt een aantal plakken kaas en pot jam, en zoeken op een plein een bankje in de schaduw. Onze voeten doen pijn en we slaken een zucht van verlichting als we gaan zitten. We klemmen de tassen met nieuwe aankopen tussen onze benen en ik zet de waterfles aan mijn mond voor ik hem doorgeef aan de zusjes. Zoey scheurt het stokbrood in stukken, Lynn belegt een aantal hompen met kaas en ik open de jampot om stukjes brood in te dopen. We eten alsof we in geen dagen hebben gegeten, intussen rondkijkend naar de vele schaars geklede toeristen om ons heen. Tussen al die mensen loopt een in lompen geklede zwerver. Hij is klein en mager, heeft een grijze lange baard, en versleten schoenen. Uit alle prullenbakken vist hij iets op en bekijkt het kritisch. Als het hem bevalt stopt hij het in een grote plastic tas. Bevalt het hem niet dan duwt hij het terug. Ik huiver van zoveel viezigheid en richt mijn blik snel op iets anders. Zoey niet, zij heeft medelijden met de man. Zowel Zoey als Lynn wisselen verhalen uit wat zij wel eens doen voor een zwerver in Nederland. Ze geven nooit geld, wel etenswaren. Mijn hart smelt van zoveel menslievendheid bij mijn dochters. Zoey kijkt nog eens vol meelij naar de zwerver op het plein. "Hij zoekt vast iets te eten, zullen we hem een stukje brood geven?". Lynn diept uit de zak het laatste stuk stokbrood en Zoey belegt het met kaas. De zwerver wil net het plein verlaten dus staat Zoey snel op en loopt op een draf de zwerver achterna. Ze tikt hem op zijn schouder en met een ruk draait hij zich om. Zoey overhandigt hem het broodje, keert hem de rug toe en loopt naar ons terug, geen zicht hebbend op wat Lynn en ik zien gebeuren. Waar wij verwachten dat hij dankbaar het broodje aanneemt, klaargemaakt en gekregen van zo`n allerliefste blonde engel gebeurt er iets totaal anders. De zwerver klapt het broodje open, kijkt ernaar, kijkt naar Zoey`s rug, ruikt aan het broodje, kijkt nog eens naar Zoey, kijkt nog eens naar het broodje. Dan gooit hij het met een grote boog de prullenbak in voor hij mompelend en hoofdschuddend wegloopt.

Manon

Daar ik me in mijn begintijd van het schrijven mij zeer kwetsbaar opstelde heb ik al die jaren geschreven onder de naam Manon. Ook mijn kinderen kregen een pseudoniem, omdat dit voor mij en hen prettig voelde. Door de jaren heen echter ontstaat er door datzelfde pseudoniem ook verwarring: Wie is nou wie? Daar ik me inmiddels vele malen zekerder voel dan in de begintijd wil ik graag wat helderheid verschaffen: Rob is Ruud, Zoey is Kristel, Lynn is Rosalie, Sem is Ruben
Arjan is Michel, Remco is Remy en Manon is Gerda Manon.

Met een lieve groet van Manon.




- Reageer op deze column

Een moeder  schreef op 11-08-2014
Jeetje wat een onverwachtse reactie! Zo zie je maar, je weet niet wat er in zo iemand hoofd omgaat


Mara  schreef op 10-08-2014
Geweldig zeg!


Reacties verbergen