Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Met mijn hoofd in de wolken

Datum: 21-10-2014

 

Ja ja hier komt ie dan: de hoogste tijd voor een nieuw schrijfsel. De continuïteit die ik nastreef in mijn schrijven is momenteel zo ver te zoeken, dat er zelfs mails in mijn mailbox belanden met de bezorgde vraag of alles in orde is met mij, mijn gezondheid en gezin. Dit ontroert me en om direct gerust te stellen: ja alles is oké met mij!

Het leven raast gewoonweg in een stroomversnelling voorbij. De fase van kinderen de deur uit wekt geen vervelende gevoelens van heimwee meer op en is volledig door me geaccepteerd. De lege kamers, de stilte die een poosje oorverdovend was, is omgeslagen in rust en harmonie. De vertrekken zijn weer van Rob en mij en ons huis weer compleet. Bij terugkomst staat het er nog net zo bij als bij het vertrek, de wasmand is leeg gebleven, geen volle vergeten vaatwasser als verrassing. Heerlijk is dat, daar kan ik nu echt van genieten.

De leegte op mijn site wordt niet veroorzaakt door gebrek aan inspiratie. In mijn hoofd ben ik volop woorden aan het rangschikken, met zinnen aan het worstelen. Het is meer de privacy die mijn kinderen zo hoog in het vaandel hebben staan die mij afschrikken. Zoveel kritiek als zij uiten op het overgrote deel van de berichtjes die op facebook staan weerhouden mij. Zeker weten dat ze mij niet in dank zullen afnemen als ik openbaar maak wat er zich zo nu en dan in mijn hoofd afspeelt.
Aan de andere kant: het is mijn ervaring, mijn gedachtegang, mijn worsteling soms, die bij tijd en wijle misschien wel indirect met ze te maken heeft, maar ze zijn van mij. En waarom zou ik niet mogen delen wat mij bezighoudt? Vroeger trok ik me daar veel minder van aan dan nu, realiseer ik me verbaasd tijdens het formuleren van deze woorden.
Dus wordt het hoog tijd om weer mijzelf te zijn. De gevoelige emotionele Manon, die moet schrijven, gewoon omdat ze het vele wat haar bezighoudt kwijt moet op papier en wil delen met een ieder die zich er in wil herkennen.

7 oktober 2014
Een euforisch gevoel heeft me al dagen in zijn greep. De zon verspreidt zijn licht in warmere tinten dan anders, de lucht is blauwer, de mensen vriendelijker. Ik loop heerlijk met mijn hoofd in de wolken. De verkoopster van de bloemenzaak kletst vrolijk met me mee als ik een prachtige bos bloemen heb uitgekozen en ik haar vertel wat de reden is van mijn blije gevoel: We worden niet 1 maar 2 x oma en opa, en mijn dochter en schoonzoon gaan vandaag in ondertrouw.
Met de bos bloemen extra mooi ingepakt in mijn rechterhand, mijn grote tas om mijn linker schouder geslagen, op mijn pumps, spoeden Rob en ik ons door de stad over de ongelijke klinkertjes van de straat. En of het komt door een ongelijke straattegel, ik weet het niet precies, maar ik verlies mijn evenwicht, probeer dit te hervinden, verzwik mijn rechter enkel en in een fractie van een seconde weet ik dat ik ter aarde ga storten. Rob probeert me op te vangen wat op een worsteling uitloopt en deerlijk mislukt. Ik strek mijn rechterarm met de bos bloemen vooruit als in een H Hitler-groet en daar lig ik, languit op straat. Het komt hard aan, door het strekken van mijn arm val ik plat op mijn ribben, en in een flits besef ik dat ik mijn protheses vergeten ben in mijn b-h te stoppen waardoor de confrontatie met de harde ondergrond tegen mijn ribben schrijnend pijn doet. Niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk. In die ene flits realiseer ik me hoe borstloos en kwetsbaar ik ben, en hoe dankbaar dat ik al deze mooie dingen nog mee mag maken. De emoties werken zich als opgehoopt lava omhoog en ik barst in snikken uit.
Rob knielt naast me, de verkoopster komt aangerend en mompelt: ‘Gaat het?" Ik schud nee, terwijl de tranen over mijn wangen stromen. Rob en zij helpen me overeind. "Viel je op je borsten?" vraagt ze. Ik knik, roep snikkend: "Ja en die heb ik niet meer!" Ik schrik van wat ik zeg, ik zie de verbazing om mijn kreet op Rob`s gezicht en regelrechte schrik verspreidt zich over het gezicht van de verkoopster. Oh God denk ik, wat zeg ik nu?!
Ik probeer het voor het ontdane mens te verzachten door een beetje lacherig te zeggen: "En ik ben ook nog vergeten mijn airbags in mijn B-H te stoppen." Op Rob`s gezicht verschijnt een grijns terwijl de verkoopster een grimas trekt waarvan ik niet weet of ze gaat lachen of gaat huilen.
Alles doet het nog, en na mijn tranen gedroogd te hebben en de verkoopster Rob op zijn hart drukt me goed te verzorgen vervolgen we onze tocht.
Ik blijf de hele dag en de dagen erna emotioneel. Mijn rib en omstreken zijn flink gekneusd en vandaag, op de 14e dag na de val, is de pijn heftiger dan op de1e dag. Het schijnt normaal te zijn bij gekneusde ribben. Alle bewegingen doen pijn, in bed liggen bijna nog meer. Het enige wat ik kan is een beetje wandelen, de maaltijd verzorgen en achter mijn laptop zitten tikken.
Zacht uitgedrukt: Ik baal als een stekker. En met de grootst mogelijke inspanning kan ik niet bedenken waarom ik, zo lekker met mijn hoofd in de wolken met al dat leuke nieuws, zo hard weer op aarde terecht moest komen. Het vertoefde er net zo lekker...

Met liefs van Manon
 
Je bent van harte welkom mij te volgen op mijn facebook-pagina. Zodra er een nieuw schrijfsel van mij op de rol staat ontvang je dit in je facebook nieuws-pagina.

 

 




- Reageer op deze column

Anna  schreef op 07-11-2014
Ach lieve Manon,
Wat een giga pechdag.Gekneusde ribben zijn pijnlijker dan gebroken heb ik gehoord.Ga door met t uiten van je gevoelens..Ik geniet intens van je columns!Hoop dat t beter gaat met je !!!



franny  schreef op 23-10-2014
Het verhaal is erg leuk.Je moet met het verhaal door gaan. Want het gebeuren wat je meemaakt is het horen van het bericht oma en opa worden en daardoor in de wolken en.En wat er nog gaat gebeuren is vast net zo spannend als dit verhaal


Manon  schreef op 22-10-2014
Dank je wel Nanda, gaat met een grote portie geduld wel weer lukken:) en ik zal het onthouden: alleen nog maar zittend met mijn hoofd in de wolken verkeren:)


Dickie  schreef op 22-10-2014
Oh Gerda wat naar voor je........ik zie het zo voor me, het vallen/door je enkel gaan en dan het vervolg! Hoop dat het snel weer beter gaat met je! Liefs Dickie


Nanda Wit  schreef op 21-10-2014
Ach, wat ontzettend naar toch. Toch maar weer met de voetjes op de aarde blijven en als je dan toch met je hoofd in de wolken wilt, doe dat dan maar fijn zittend met een bakkie thee/koffie...ennuhhh van harte met jullie nwe rol op aarde...ennuhh...ben blij weer wat van je te hoeren, ook ik maakte wel een beetje zorgen...rust goed uit....


Reacties verbergen