Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Haar grote dag

Datum: 07-11-2014

 Vrijdag 24 oktober
Het is kwart over zeven in de morgen. Zachtjes open ik de slaapkamerdeur. De dageraad gluurt door de gordijnen. Roze gordijnen, nog daterend uit de tijd dat de kamer Lynn ‘s slaapkamer was. Onder de schuine wand, waar vroeger een bureau stond, staat nu het 2 persoonslogeerbed, waar Zoey en Lynn ouderwets samen een nachtje in hebben doorgebracht. ‘Hihi, we zijn wakker hoor!' giechelen de zusjes. "Oh mam, wat ben ik blij dat je er bent! Hoe laat waren jullie uiteindelijk thuis?" Ik klim op het bed en schuif tussen mijn dochters in. We hebben nog 20 minuten om bij te kletsen. 20 minuten voor een drukke en uiterst bijzondere dag begint. Vandaag is het Zoey ‘s grote dag.

3 weken geleden:
Op 4 oktober, de verjaardag van Lynn, vertellen Zoey en haar vriend dat ze over drie weken gaan trouwen. Fantastisch en totaal onverwachts nieuws! Waarom zo snel? 'Nou ja mam, in november verwacht Mayke de kleine, de december maand hebben we al zoveel leuke dingen, en in januari is mijn buik te dik voor de jurk die al twee jaar bij je in de kast hangt. Dus wordt het Oktober! En mam, wil jij samen met pap mijn getuige zijn? En Mam wil jij mijn jurk passend maken?'
Werktuiglijk knik ik ja. Ja natuurlijk wil ik getuige zijn, wat een eer! En ja natuurlijk wil ik je jurk pasklaar maken! Tegelijkertijd werken mijn hersens op volle toeren. Over een week vertrekken we voor drie weken naar Oostenrijk waar allerlei afspraken lopen, plus de belofte aan vrienden een helpende hand te bieden om voor hun housewarming klaar te zijn. Na een snelle rekensom vallen gelukkig geen van de data samen. Dat wordt tussendoor een paar dagen naar Nederland terugkomen voor de bruiloft.
De jongelui willen het eenvoudig houden, met de twee gezinnen, 30 man in totaal. Verzamelen bij het ouderlijk huis, daar soep en broodjes eten, naar het gemeentehuis en vandaar uit bij het pas getrouwde stel koffie drinken en een gebakje eten. En aankomende zomer een feestje voor de vrienden.
Haar plannen uitvouwend luister ik verbaasd naar mijn oudste dochter. Mijn prinsessenkind. Op haar grote dag, waar ze vroeger zo van kon dromen, slechts koffie en gebak? Mmmm, morgen eerst maar eens contact zoeken met de mum van de gom, en de vrouw van mijn ex.
En zo wordt de week voor ons vertrek naar Oostenrijk een overvolle, waarin ik ook nog door een val mijn ribben kneus. Ik koop fijn kant om de jurk op te leuken, dochterlief past hem een aantal keren voor de finishing touch en oh wat staat het haar goed. De eenvoud, haar mooie buikje, ik smelt en zwijmel! En tussendoor app ik wat af met de leden van de gezinnen. We hebben besloten een verrassingshigh-tea te organiseren na de plechtigheid. Ik pak mijn theeservies in, bordjes en schalen met bloemetjes, oude Laura Ashley bloemetjes gordijnen als tafelkleden, en breng alles naar de vriend van Lynn die tafels en stoelen verzorgt. Op de dag zelf ga ik zorgen voor soep en broodjes, komt gom`s mum met boeketten ons huis versieren, en zorgt iedereen voor iets lekkers en wordt er ook nog een lied in elkaar geflanst. Alles uiteraard zonder medeweten van het bruidspaar.
Pffff, ik ben bekaf als we afreizen naar Oostenrijk.

Donderdag 23 oktober, de dag voor de grote dag.
We vertrekken ruimschoots op tijd vanuit Chalet Brammetje vanwege het slechte weer. Om rust te creëren in deze hectische dagen heeft Rob een retourvlucht geboekt. Heerlijk relaxt. Juist deze dag echter heeft de al weken durende nazomer, plaats gemaakt voor winterkou. De wereld om ons heen is wit, en sneeuwvlokken dwarrelen naar beneden. Het vogelhuisje heeft een dik pak sneeuw op zijn dak en helt gevaarlijk over. Waar we normaal twee uur rijden naar de vlieghaven In Innsbruck, trekken we er vandaag het dubbele voor uit. We kunnen het ons niet veroorloven het vliegtuig te missen. Als we tijd over hebben kunnen we altijd nog langs de woonwinkel daar. Ontspannen trek ik rond 9.45 de deur van Brammetje achter me dicht en stap bij Rob in de auto. Het is vreemd om met slechts een schoudertas te vertrekken naar Nederland.
Daar we uiteraard wel sneeuwkettingen bij ons hebben maar nog geen winterbanden, besluiten we Pass Turn te nemen. Dat is qua afstand wat langer maar veel minder hoog dan de Krimmler- en Gerloss pass. Beneden in het dal gaat de sneeuw over in regen en we verwijderen de kettingen. ‘Zie je wel, gaat prima lukken!' stel ik mezelf gerust.
Als we de Pass Turn op willen staat er echter een verkeersbord met de verontrustende tekst: Pass Turn gesperrt. Wat nu? Toch maar omkeren naar de Krimml- en Gerloss pas?
Rob vraagt advies bij het tankstation en de medewerkster daar raadt dit ons ten sterkste af. De hoogte tot 1800 meter, de steilte ervan, de winterbandenplicht, en het weinige verkeer wat er nu rijdt, daar raken we zeker in moeilijkheden. Nee, het beste is toch echt om via Zell am See naar St-Johan te rijden waar je niet boven de 1000 meter uitkomt.

Ik pak de kaart erbij en zie dat het een aardig stuk omrijden is. Maar we hebben geen andere keuze, en Goddank de tijd, dus geen reden voor paniek. Het is druk op de weg, de regendruppels worden lobbig en gaan weer over in sneeuwvlokken. Ik kijk op de klok: de twee uur speling is teruggebracht tot drie kwartier. De vlokken worden dikker, de sneeuwhopen hoger. De rij auto's voor ons rijgt zich aaneen en zoekt slippend en glijdend zijn weg. Langs beide wegkanten vormt zich een sneeuwwal die steeds hoger wordt. Als de weg steiler wordt, en een auto voor ons gevaarlijk over de weg zeilt, zoekt Rob een veilige inham om de sneeuwkettingen weer te bevestigen. Met een slakkengang bewegen we ons voort over de witte straat, kostbare minuten tikken meedogenloos snel weg. Tot er geen speling meer is. We worden steeds stiller en ik voel me misselijk. Als we in een of ander bergdorp niet meer voor of achteruit kunnen vanwege een vrachtwagen die de weg en rotonde blokkeert slaat de paniek toe. Rob blijft rustig en stelt me gerust. Hoe dan ook, hij zorgt dat we op tijd thuis komen voor de bruiloft van onze dochter, beweert hij stellig. Rob waagt zich langs de rij wachtenden, en neemt de rotonde tegen de rijrichting in over een sneeuwwal. Daar wordt zichtbaar dat de vrachtwagen de weg naar links blokkeert en een brandweerauto de doorgaande weg. Rechts toont een griezelig steile Bergweg. Alles wit besneeuwd met een dikke laag. Een brandweerman komt naar ons toe, werpt een blik op onze sneeuwkettingen en stuurt ons een weggetje op die langzaam stijgt. 'Geen idee of het lukt, maar het is de enige uitweg in deze complete chaos'. De man haalt zijn schouders op en wenst ons succes. Ik kijk op de klok: we gaan glorieus het vliegtuig missen.

WhatsApp naar mijn zoon Sem:
He lieffie! Moet even aan je kwijt dat we door sneeuwval het vliegtuig niet gaan halen, en ik hoop dat we het wel met de auto redden. Heb flinke knoop in mijn maag en moet alsmaar huilen. We rijden ergens bij St.Johan nu, vanwege afgesloten passen en wegen. Was erg bang dat we in het godvergeten bergdorp Fieberbrunn, in zeker 70 cm sneeuw vast zouden raken de komende nacht. Maar wonder boven wonder rijden we nog steeds. Er vliegt nu weer een traumaheli voor ons uit, hoop niet een ongeluk voor ons. Nog niets tegen je zussen zeggen, ik wil ze niet ongerust maken. Wacht mijn volgende berichtje maar af. Als we de snelweg hebben bereikt meld ik me. Dikke kus! Mama xx


 Als we middernacht na een barre rit het pad oprijden is het huis donker. Ik loop de trap op en kijk in de slaapkamer naar mijn slapende dochters. Tranen van opluchting wellen op. Tranen van dankbaarheid dat we op tijd zijn voor morgen. Tranen van dankbaarheid dat Rob toch altijd maar weer de rust zelve is in situaties als deze, en ons weer veilig naar huis heeft geloodst!
Morgen is Zoey ‘s grote dag, en ik ga er met volle teugen van genieten!

Met liefs van Manon
 
Je bent van harte welkom mij te volgen op mijn facebook-pagina. Zodra er een nieuw schrijfsel van mij op de rol staat ontvang je dit in je facebook nieuws-pagina.

 

 

 




- Reageer op deze column

ELS  schreef op 12-11-2014
Na een tijdje stilte en rust is er weer genoeg om over te schrijven.


Mara  schreef op 07-11-2014
Fieuw! Wat een spannend verhaal. Hoop dat het een hele mooie dag was!? Xx


Anna  schreef op 07-11-2014
Tsjeempie, Manon.Wat een heftig verhaal..En ik maar denken dat jullie lekker in t vliegtuig zaten.Wat een weersverandering niet allemaal te weeg kan brengen.Uiteindelijk alles goed en een hele mooie trouwdag ondanks de regen !! XX


Reacties verbergen