Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

In gedachten..

Datum: 26-02-2015

 Een winterse dag in januari 2015,

1 steek recht en 1 steek averechts laat ik pen voor pen de steken van mijn breipennen glijden. Mijn kunstwerkje groeit gestaag en tevreden bekijk ik het resultaat van het babyvestje in wording. Het houtkacheltje snort, een klassiek muziekje vervult de huiskamer, en zo nu en dan werp ik over mijn breipennen een blik naar buiten waar het dikke vlokken sneeuwt. Het werkt allemaal zeer ontspannend op mijn geest waar in gedachten al weer vele schrijfsels vorm krijgen. Ik verkeer in een vorm van tevreden nostalgie, zo kan ik mijn stemming het beste omschrijven. Door de zwangerschap van mijn dochter, verkeren mijn gedachten regelmatig in het verleden. Bij mijn zwangerschap van mijn eerstgeborene, de roze wolk waar ik mij toen op bevond. Dertig jaar geleden, wát, ja heus het is al dertig jaar geleden. Pfffff. Hoe is het toch mogelijk dat de jaren zo snel verstrijken, als de dag van gisteren lig ik weer in het ziekenhuis om voor het eerst moeder te worden. Oergevoelens braken los, als water door een gebroken dijk, onbeschrijflijk vele soorten emoties tuimelden over elkaar heen. En nu krijgt mijn kind een kind, hoe bizar dat de weken en maanden in jaren zo snel voorbij zijn gevlogen.
Jaren van mijn leven waarin veel is gebeurd, mooie momenten, emotionele momenten, plezierige momenten en momenten van verdriet en pijn. Mijn scheiding hoort bij de pijnlijke momenten. Vrienden van Rob en mij zijn momenteel ook in een fasevan pijn beland. Ze wonen niet meer bij elkaar en zijn volop bezig met de formaliteiten die bij een scheiding horen. Onze vriendin is de afgelopen week een aantal dagen bij ons geweest. En ik zie haar pijn, haar worsteling en haar proces van rouw. Haar man kwam een klein jaar geleden met de mededeling dat het over en uit was. Het cliche verhaal over niet meer verliefd zijn, nog wel van haar houden, haar altijd blijven respecteren en voor de kinderen van 17 en 20 jaar het zo gemakkelijk mogelijk maken. Er was geen ander in het spel maar inmiddels wel weer, tsja. Hoe herkenbaar allemaal.
Respect heb ik voor onze vriendin, het is een kanjer zoals zij er in al haar verdriet en pijn en frustratie voor waakt geen slachtoffer te worden van dingen die gebeuren in het leven, en er als sterke vrouw uit gaat komen. Tegelijkertijd ben ik weer een beetje terug bij toen. Hoe ik wegging bij de vader van mijn kinderen, zeker van mijn zaak en overborrelend van schuldgevoelens. Ik voel ze nog zo nu en dan. Vooral nu ik het rouwproces van onze vriendin van zo dichtbij meemaak. Schuld, schuldgevoelens. Gevoelens waarvan ik dacht ze achter me gelaten had komen weer boven en dat verrast me onaangenaam. Driftig breiend voer ik in gedachten hele gesprekken met mijn ex. Over hoe het mij spijt dat ik hem zoveel verdriet heb gedaan destijds. Dat ik niet anders kon, maar dat het mijn hart bijna brak, hoe vreemd en dubbel en schijnheilig dat voor hem en een buitenstaander zal klinken. Maar wat wil ik met die gesprekken bereiken? Vergiffenis om mijn schuldgevoelens voor altijd uit te bannen? Om mijzelf beter te voelen?
Ik gooi nog een blok hout in de kachel welke na een paar seconden vlammen vat die hoog oplaaien. En in de vlammen starend weet ik dat het daar niet om gaat. Het gaat niet om vergiffenis van mijn ex. Het gaat om vergiffenis van mijzelf. Ik heb het mijzelf nooit vergeven dat ik hem zoveel pijn heb gedaan destijds. En hoe het werkt werkt het maar dit besef werkt heel bevrijdend. Mijn proces naar zelfvergeving is begonnen. Ik pak mijn breiwerkje weer op. 1 steek recht en 1 steek averechts laat ik pen voor pen de steken van mijn breipennen glijden.
 
Met liefs van Manon
 
Je bent van harte welkom mij te volgen op mijn facebook-pagina. Zodra er een nieuw schrijfsel van mij op de rol staat ontvang je dit in je facebook pagina.

 

 




- Reageer op deze column

een moeder  schreef op 30-03-2015
Weer mooi en beeldend beschreven, gaat je lukken krachtig mens!


Manon  schreef op 04-03-2015
Gaan we zeker doen lieve krissie! xxx


krista  schreef op 26-02-2015
Lieve Gerda,

Mooi je gedachten beschreven.!
Toevallig las ik gister wat aantekeningen / dagboeken van mijn moeder..en daar zaten ook 2 brieven tussen van jou..over afscheid nemen van onze familie ..je keuze..en dat je ze bedankt voor de mooie tijd.De tranen biggelde weer over mijn wangen...wat was dat toch heftig voor jullie en voor ons.
Gek dat t me nog zo raakte..
Soms begrijp je je eigen emoties niet!

Wat zou t toch mooi zijn elkaar samen bij Kristel in t kraambed te ontmoeten...dan omhelzen we elkaar zonder iets te zeggen...
Lieve
Ger,
ik hoop tot gauw
liefs van mij






Reacties verbergen