Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Hectiek

Datum: 10-06-2015

 Mijn hele lijf is boos. Tranen branden, gedachten vliegen heen en weer, dualiteit in optima forma. Ik moet het opschrijven om structuur aan te brengen en lucht te laten ontsnappen. Weer geregeld schrijf ik in mijn dagboek. Grappig dat ik er tijden niet in schrijf, soms wel anderhalf jaar, en er de huidige periode weer dagen achtereen zijn dat ik bladzijdes vul. Een van die redenen dat ik lang niet meer overal vrij over kan schrijven is Privacy. Maar ook het uitlokken van reacties en meningen waar ik niet op zit te wachten. Niet in dit voorstadium van weten waarin emotie de boventoon voert. In grove lijnen gaat het over de verrotte maatschappij waarin we leven. Zo verrot als de financiële wereld in elkaar zit, zo verrot is het ook met de gezondheidsvoorschriften die we krijgen opgelegd onder het mom dat we er gezond van worden. Ik zou wel uit willen schreeuwen vergezeld met vloeken: 'Leg die oogkleppen toch eens neer. Informeer, lees, en kijk om je heen. Observeer, kijk kritisch en denk na! Gebruik die hersenmassa eens voor wat er direct onder onze neuzen gebeurt! En leg je gezondheid en vertrouwen niet zo klakkeloos in de handen van de medische kerk!"
Gisteren zagen Rob en ik een documentaire waarin kritisch werd gesproken over het enten van de bevolking, van baby tot bejaarde. Vier uitermate door velen gerespecteerde deskundigen, uiteraard door de overheid uitgekotst en verguist, zaten aan tafel om dit onderwerp in vele facetten te bespreken. Mijn onderbuik gevoel, moederlijk instinct, en zuivere intuïtief werden opnieuw bevestigd met wetenschap. Huiverend hoorde ik aan hoe voorzichtig maar stellig verbanden worden gelegd tussen vaccineren en de steeds toenemende chronische klachten bij kinderen én volwassenen. Dit is niet nieuw voor mij. Wat wel als een bom insloeg is het verband wat wordt genoemd tussen inenting en de opmars van kanker bij steeds jongere mensen. Het is alsof ik een stomp in mijn maag krijg. Uiteraard zijn mijn gedachten direct bij mijn overleden zus en mijn broer, en bij mezelf. De emotie is zo sterk dat de pijn van het missen scherp oplaait. Met mijn zus zou ik zo fijn over dit onderwerp kunnen praten, en juist zij is er niet meer. Alsof mijn zus meekijkt over mijn schouder sla ik mijn dagboek open op een willekeurige pagina. De woorden trekken me terug in een tijd waarin hectiek hoogtij vierde.

23 mei 2001
Het is zaterdag, de jongens van Rob zijn net aangekomen dus het is weer volle bak. We zitten even aan een wijntje in de tuin, en kunnen zo eten. Ik loop in die tussentijd naar de brievenbus die inmiddels uitpuilt van de kranten, folders, post en het poëzie album van Lynn. Waarschijnlijk vanmiddag gebracht door Juf Rettie en oh wat zal Lynn het jammer vinden haar te hebben gemist. Er is ook post voor mij, een envelop waarvan ik direct het handschrift herken als dat van mijn zus Marry. Leuk, denk ik en loop terug naar de tuin om het album aan Lynn te geven, een brief afkomstig uit Oostenrijk aan Rob, en ga ik zitten om mijn post te openen. Ik haal er een kaart uit met een werkelijk schitterende foto van een vaart waarin de natuur, vermengt met het licht van de zon, zich prachtig weerspiegelt. Ik laat het plaatje even op me inwerken voordat ik de kaart open. Op het moment dat ik de kaart opensla en lees wat mijn zus te schrijven heeft begint Lynn tegelijkertijd het nieuw geschreven versje voor te lezen, vraagt Sem wat we gaan eten, en hoor ik uit het huis de stem van Zoey "Màma wil je even komen!" Niet te geloven wat je hersenen in een kort moment allemaal kunnen waarnemen denk ik er nog bij, als ik hevig geëmotioneerd door mijn tekst, iedereen mijn aandacht vraagt en ik op automatisme gepaste manier probeer te reageren wat dus mislukt. "Luister je wel Mam", roept Lynn verbolgen en bekvecht met Sem om mijn aandacht. Rob is inmiddels verdiept in Oostenrijk en lijkt niets te horen of te merken. Ik probeer mijn aandacht bij Lynn en haar opnieuw voorgelezen versje te houden waar ze nogal geëmotioneerd op reageert en ik op mijn beurt begripvol zoals van me verwacht wordt. Ik geef Sem antwoord en roep naar Zoey dat ik zo kom terwijl ik mijn kaart stilletjes bij Rob over zijn brief schuif terwijl niemand mijn tranen lijkt op te merken. Mijn gevoel staat op zijn kop want dat warme gevoel waar mijn zus op duidt is zo geheel van mijn kant. Met Rob besprak ik dat nog van de week, dat ik er ben voor Marry maar dat ik ook zoveel steun bij haar vind voor mijn wel en wee. Dat het me zo`n warm gevoel geeft dat ik haar nooit meer kwijt wil. Als Rob naar me opkijkt en ik zijn arm om me heen voel laat ik mijn tranen vrijelijk stromen. Dat iemand zo lief en zo warm over mij denkt doet me meer als dat ik op dat moment aankan. Zo sterk als ik me steeds houd zo zwak voel ik me nu, in de week voor mijn ongesteldheid waarin emoties 3 x zo hard binnenkomen als normaal. Ik loop naar binnen waar ik de kaart nog eens lees en voel Lynn haar warme hand op de mijne. "Wat is er mam?" vraagt ze lief. Ik laat haar de kaart lezen en voel haar arm om me heen. We zitten even stil bij elkaar terwijl ik wacht op een reactie die niet lang uitblijft. Ze begint onbedaarlijk te snikken en we troosten elkaar met bemoedigende en verzachtende woorden van mijn kant en ik besef weer eens hoe lief ik dit kind heb.
Na het eten heb ik zeer de behoefte me even terug te trekken wars van het gekakel van de kids en als ik de slaapkamer achter me dichtdoe en op bed ga liggen voel ik de rust als een warme deken over me heen. Ik kijk op mijn klokje. 19 uur, het zal mij benieuwen hoe lang het duurt voor iemand me hier vind. Ik doe mijn ogen dicht en doe wat ontspanningsoefeningen. Na precies zeven minuten hoor ik Zoey haar stem: "Mam waar ben je!" en na nog een halve minuut komt ze mijn kamer binnen en is ze geheel vergeten wat ze me wilde vragen. Ze gaat naast me liggen en wordt al snel door Lynn gevolgd die er ook bij komt. Ze kletsen honderd uit, en ik zeg niet veel en heb niet de puf om ze te vragen me even met rust te laten. Ik ga met ze naar beneden mezelf voorhoudend volgende week weer een vrij weekend te hebben en probeer het gezellig te maken. Even later begint Sem een onbegrijpelijk verhaal tegen me waar ik echt niets maar dan ook niets van begrijp en nadat ik vraag om nog een keer maar het nu duidelijk uit te leggen wordt hij boos: "Laat maar mam, het hoeft al niet meer". Verbolgen loopt hij weg. Ik word hier zo onredelijk kwaad om dat ik wederom naar boven loop en de deur zo hard achter me dichtknal dat het me verbaast dat glasgerinkel uitblijft. Direct in het besef niet boos te zijn op Sem maar op het feit dat er drie mensen die me lief zijn die klote kanker hebben. Ik barst in snikken uit. Het is goed dat ik mijn tranen eindelijk laat gaan. Zo voelt het ook en het lucht in zoverre op dat ik met een wat opgeruimder gevoel even naar Sem ga, het uitpraat en samen naar beneden gaan waar Rob de koffie klaar heeft.

Met liefs van Manon.




- Reageer op deze column

Hennie  schreef op 10-06-2015
ja Manon, ik herken je gevoel van frustratie. Ik begrijp ook echt niet hoe het komt dat zoveel mensen in mijn directe omgeving de andere kant opkijken. Ze willen gewoonweg niet zien wat er gebeurt. Soms voel ik me de heks van vroeger die de brandstapel op moest omdat dat wat ze zei de kerk niet aanstond. Heel fijn dat het bewustzijn er bij mensen zoals jij en ik is. Wat schrijf je trouwens heerlijk toegankelijk en herkenbaar, complimenten! Xx


Marja  schreef op 10-06-2015
Hai Zussie. Marry, zo eerlijk" heeft me tot de laatste wat haar mogelijk was, mij een knuffel heeft geven! Mijn liefde van mijn leven Cor jouw broer 44 heeft me Lief gehad tot het onendig , mijn zoon Mario 15 wat een geweldige mensen die ik heb mogen leren kennen, en zo lief had. Wat een rijk mens ben ik


Reacties verbergen