Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

De beste wensen

Datum: 31-12-2015

2015 Was me het jaartje weer. Met een heleboel blijdschap en vreugde, fijne en minder fijne emoties en tal van momenten om bij stil te staan, en te overdenken. En dan heb ik het puur over mijzelf. Niet eens over al die mensen die hier vluchtend kwamen, de mensen bij wie de basisbehoeften veiligheid, een dak boven het hoofd, en eten en drinken weer hoogtij voeren. Gek is dat, en eigenlijk ook weer niet. Dat we bij ziekte en zeer en bij oorlog meters diep naar beneden zakken in wensen. Zieke mensen en mensen in oorlog hebben vaak maar een grote wens. Kunnen items waar ze zich gisteren nog druk om maakten ineens volledig laten verdwijnen.
Ik weet nog in de periode na de diagnose van kanker, van operatie en genezing, er weer een moment kwam dat ik mij boos maakte om een nutteloos iets. Ik verwelkomde het met vreugde en met heel mijn hart. Deze boosheid gaf aan dat ik weer omhoog krabbelde uit het dal. Er bestond weer veel meer op de wereld dan dat ene enge. Ik werd er heel erg blij van.
Dat er het afgelopen jaar zoveel ruimte was voor emoties van allerlei aard, is dus een goed teken. Een teken dat ik mijn leven weer op de rit heb en er ruimte is voor van alles omheen. Dat ervaar ik als een voorrecht.

Ik heb te weinig openbaar geschreven. Omdat er teveel te schrijven was wat ik niet kon, mocht of wilde delen. Omdat het te persoonlijk was, of nog niet helder voor mij, of omdat ik er problemen mee zou krijgen met de dierbaren waar het over zou gaan. Dus zijn er weer veel lege pagina's in mijn dagboek beschreven, veel meer dan andere jaren. Tja.
Dat is ook een van die overdenk momenten. Voorheen schreef ik en plaatste ik en dacht ik er verder niet zo over na. Tegenwoordig heb ik het gevoel in tienvoud in te moeten dienen voor ik iets mag of kan plaatsen. Na dit een periode te hebben geaccepteerd, ben ik eraan toe daar keuzes in te maken. De lijn tussen wat van mijzelf is of van een ander is soms vrij onduidelijk. Waar ga ik over grenzen die een ander behoren? Waar houd ik teveel rekening met een ander wat mij toebehoort? Ik heb weinig op met goede voornemens maar als ik er een zou maken is dat het. Meer mijzelf zijn. Ik plaats mijzelf tegenwoordig weer teveel op de achtergrond, bijt veel mijn tong af, uit weinig meer mijn mening. Kortom ik ben niet altijd mijzelf. Nooit kunnen vermoeden dat ik in deze fase van mijn leven wederom op zo'n punt zou terugkeren.

Misschien is het geen lezer helemaal duidelijk waar de essentie van dit schrijven over gaat. Nou zo voelt het dus ook voor mij. Structuur scheppen in wat van mij is, van wat ik wil, van wie ik ben. Ik heb sinds lange tijd weer een goed voornemen.

Ik wens iedereen een fijne jaarwisseling en een heleboel wensen voor het nieuwe jaar!

Met liefs van Manon.




- Reageer op deze column

Krista.westmeijer  schreef op 14-01-2016
Mooi de kwetsbaarheid die je durft te tonen.
Liefs van mij



Reacties verbergen