Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Lynn in Zuid-Amerika

Datum: 14-01-2016

 Als een kind zo blij ben ik als ik van Lynn allemaal mooie foto`s binnenkrijg via wahts-app. Ik blijf het een wonderlijk fenomeen vinden dat we zo direct contact met elkaar kunnen leggen terwijl zo`n negen en een half duizend kilometer ons scheidt. Als ik me erin ga verdiepen kan ik het theoretisch gezien enigszins begrijpen maar in de praktijk? Ik vind het prachtig en wonderlijk en onbegrijpelijk tegelijk.
Vrijdag 13 november (gelukkig zijn we niet behept met bijgeloof) vertrok onze jongste telg, met een vriendin, naar Zuid-Amerika. Met haar backpakkerstas op haar rug slenterden we met familie en haar vrienden door de hallen van Schiphol, dronken koffie, omhelsden elkaar nog een keertje stevig en daar ging ze, op weg naar de paspoortcontrole. Ze draaide zich nog een keer om, een laatste zwaai en weg was ze, het avontuur tegemoet. Mijn tranen inslikkend, de knoop in mijn maag negerend, dronken we met mijn ex en vrouw nog een drankje en gingen ieder ons weg, met eigen gedachten en verlangen en heimwee.
Met dit laatste valt het allemaal buiten verwachting reuze mee. Ik mis haar, natuurlijk, maar het einde van de wereld is lang niet meer zo ver weg dan jaren geleden. Bijna overal is internet, dus vaak mogelijkheid tot contact. En oh wat gun ik het mijn meisje. Loslaten, nadenken over wat ze van het leven wil, haar toekomst en bovenal genieten. Mijn meisje, vijfentwintig jaar oud, en voor altijd mijn jongste pop. Altijd is mijn denken aan haar vermengd met vertedering, heeft iedere moeder dat met haar jongste? Toevallig las ik vandaag dat jongsten (in het algemeen genomen) makkelijker zijn, dat het meer vanzelf gaat, en minder gecompliceerd dan oudere broers en zussen. Als ik dit op mijn jongste kind betrek dan klopt dit redelijk.
Ze is alweer twee maanden onderweg. Zwerft ergens tussen Rio de Janeiro en Peru en stuurt zo nu en dan een berichtje met schitterende plaatjes van stranden, palmbomen, oerwouden en onbewoonde eilanden. Ze heeft het super naar haar zin, de mensen zijn er ontzettend aardig zonder enig eigenbelang, en ze voelt zich er heel gelukkig. Dat laatste zinnetje heeft nog wel even voor wat dubieuze gevoelens gezorgd in mijn binnenste (oh jee, als ze er maar niet wil blijven). Tot ze me stuurde dat haar werkcontract bij Talpa is verlengd vanaf februari, Ik kan weer rustig slapen. Deze laatste maand is ze in het gezelschap van haar vriend. En stiekem geeft mij dat een veilig en fijn gevoel. Samen verkennen ze een groot gebied rond Peru. Daarvan druppelden foto`s binnen van een woestijn, van de mysterieuze Nazcalijnen die de Nazca indianen ver voor Christus hebben getekend en het berichtje dat ze vanaf morgen gedurende vier dagen te voet op weg gaan naar het historisch Heiligdom Machu Picchu.
Nog ruim drie weken, dan komt ze weer thuis. Met een berg ervaring, herinneringen, en opgedane wijsheid. Wat is het toch heerlijk om jong te zijn!

Met liefs van Manon.



- Reageer op deze column

Mara  schreef op 14-01-2016
Prachtige foto, prachtige belevenissen. Goed dat ze dit doet!


Anna  schreef op 14-01-2016
Lieve Manon,
Wederom een prachtige en een zo herkenbare column.Wat is dat prinsesje groot gegroeid!Fijn dat ze zo geniet.Het kan nu allemaal nog.En helemaal TOP dat haar contract is vernieuwd.Geef haar een hug als je haar weer appt.van mij.Lieve groeten uit Marbella.



Reacties verbergen