Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Opa

Datum: 16-02-2016

 We zitten op de achterste stoelen van een aantal rijen banken welke halvemaan vormig staan opgesteld rond de kist. De kist die versierd wordt door voorjaarsbloemen bestaande uit tulpen en hyacinten in allerlei kleuren. Het uitbundige voorjaar op de kist van de man die het ontluiken van de lentebloemen zovele malen met liefde heeft mogen opmerken. Een prachtig symbool. Het gelaat van de aanwezigen draait zich, tijdens de woorden die worden uitgesproken en gevoelige muziekstukken die worden beluisterd, regelmatig naar het raam, in bedachtzame blik naar buiten starend. Kijkend naar het water, de vogels die over het water scheren, het zachtjes op en neer bewegen van wat struiken eromheen. Bevangen in gedachten en emotie van het huidige moment, of van een moment uit het verleden, bij een andere overledene, wie zal het zeggen. Mijn gedachten zijn vervuld met herinnering aan de tijd dat ook ik bij de familie hoorde, en met aandacht naar onze kinderen, 2 rijen voor ons, op de familiebank. De zusjes zitten dicht naast elkaar. Blonde lange krullende haren. Armen losjes om de schouder naast ze, voor als er eentje wordt overmand door emotie. Het vervult me met vertedering.
Dit grote gezin, elf kinderen in totaal, de talloze volwassen kleinkinderen op de banken erachter, gevolgd door een reeks achterkleinkinderen. Hoe uniek is het, dat opa overlijdt op zijn 99e jaar, 4 jaar na oma, hun elf kinderen achterlatend variërend in de leeftijd van 71 tot 54, allen nog in goede gezondheid. Dezelfde krullen, dezelfde gelaatstrekken. Wat meer getekend door het leven, de dikke haarbossen wat dunner en grijzer dan toen. Ik stel me voor dat ik daar had kunnen zitten, vooraan op de familiebank, naast de vader van onze kinderen. Wat is er veel veranderd in de tussenliggende jaren, wat is er veel gebeurd, wat is mijn leven anders. Ik voel de arm van Rob om mijn schouders, de veilige troost die hij me biedt. In situaties als deze een baken in steun en kracht, als veilige rots in de branding. Ik zie emotie bij Rob als onze kinderen in hun eigen woorden opa herdenken. Ieder op hun eigen unieke manier. Een glimlach van herkenning bij de beschrijving van opa`s eeltige handen, zijn grapjes, zijn liefde voor oma, voor de gewone dagelijkse kleine dingen en de natuur. Het wordt een prachtig en waardig afscheid, van een man die leefde voor zijn vrouw en kinderen en kleinkinderen. Een grootse liefde in grootse eenvoud. Ik ben dankbaar dat ik een tijdje deel mocht uitmaken van dit gezin, dat ik de opa en oma van mijn kinderen heb mogen leren kennen en in hun liefdevolle herinnering mee mag delen.

Met liefs van Manon.

 




- Reageer op deze column

Krista.westmeijer  schreef op 17-02-2016
Lieve Ger,
Zo prachtig geschreven!
Dankjewel, en ook dat je er was.
Liefs



Sylvia  schreef op 17-02-2016
Wat prachtig mooi geschreven.


Reacties verbergen