Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Dualiteit

Datum: 08-06-2015

Dualiteit oftewel tweestrijd

Jarenlang heb ik het mannelijk geslacht ‘de emotie knop' toegedicht. De schakelaar die mannen zo moeiteloos kunnen omzetten op ‘dicht' en die wij vrouwen missen. De visie van Hans Laurentius echter overtuigde me dat het om heel iets anders gaat. Een lichtpuntje daarvan is dat wij vrouwen dit dus toch ook zouden moeten kunnen leren. Het gaat namelijk simpelweg om dualiteit en feiten.

Dualiteit is een vorm van zelfkastijding die we onszelf aandoen en die ons uiteindelijk ziek kan maken. Vooral vrouwen zijn hier een ster in. Wakker liggen in mijn bed omdat een situatie of gesprek of gedrag van de vorige dag zich constant opnieuw aan me opdringt. Omgeven met emoties en twijfels. Als voorbeeld een gesprek wat ik had met een van mijn kinderen. In bed komt de dualiteit. ‘Heb ik er wel goed aan gedaan er naar te vragen? Heb ik daar het recht wel toe? Maar ik moet dat toch kunnen bespreken, juist als moeder, dat is toch ook mijn taak? Of zal het kind zich juist hierdoor een volgende keer wel bedenken het met mij te bespreken? Terwijl ik juist zo blij ben dat dit kind zo openlijk met mij bespreekt!'

Pffffff. Gek word ik er soms van!

Hans neemt als voorbeeld een bos sleutels die op tafel ligt. Dat is een feit. Daar kan je niet omheen, de bos ligt op tafel. Moeder vindt echter dat ze aan het sleutelrekje horen en ergert zich. Truusje vind de sleutelhanger mooi van kleur. Greetje vindt de kleur lelijk. En vader, Jantje en Pietje vinden er gewoon niets van. Er ligt een bos sleutels, ja én?
De vrouwen in dit voorbeeld verbinden een emotie aan de bos sleutels. Ergernis, vreugde, lelijkheid. En die emotie verandert niets aan het feit.
Als ik het gesprek met mijn kind met deze visie naar voren haal is het simpel. Dat ik als moeder dit onderwerp heb willen aanboren en heb gedaan is een feit. Ik kan ervan wakker liggen, mijn kind kan er misschien wakker van liggen. Maar mijn dualiteit of de emotie van mijn kind verandert niets aan het gesprek wat we hadden. En ook niet aan het feit dat we beiden weten dat we het goed bedoelen en van elkaar houden.

Er staat over Hans Laurentius een stukje geschreven door Linda Woudstra .
Linda Woudstra is een vrouw die ik uitermate bewonder om haar kennis, intelligentie en kracht. Als een terrier bijt zij zich vast in haar visie om de onderste steen boven te krijgen. Sommige therapien die zij beschrijft gaan mij persoonlijk te ver en te diep, ik blijf graag met beide voeten op de grond. Maar Hans Laurentius zijn visie spreekt mij aan. Waarom? Omdat de meeste therapiën waarbij je in het diepe zelfland wordt gegooid, vergezeld gaan van oude pijnen, diepe emoties en tranen. Bij deze therapie moet je dat juist vermijden. En ondanks dat ik totaal niet op zoek ben naar een therapie om oud zeer te verwerken, in mijn beleving heb ik dat aardig onder de knie, is mijn aandacht gewekt! Een therapie zonder tranen. Yes! Lees maar:

Wanneer mensen goed bij de kern leren blijven, kunnen ze zeer intense ervaringen goed doorstaan, zonder enorme huilbuien of andere dramatische verwikkelingen. Terwijl wanneer niet bij de kern gebleven wordt meteen de emotie en het verhaal het overnemen. Dit is dus een cruciaal punt, het gaat erom de emotionele of traumatische energie de kans te geven op te lossen, niet om zoveel mogelijk lawaai of vocht te produceren. Blijf dus bereid in de meest intense plek te voelen, en ga niet mee omhoog met de energie die vrijkomt, om uit de greep van het drama te blijven.

Linda`s woorden: Hans Laurentius onderzoekt het leven in het nu en helpt mensen dit ook te ontdekken. Zijn levensvisie, non-dualiteit, is uitermate confronterend, in de zin dat het de dualiteit, waar we soms erg aan gehecht zijn, compleet verwerpt. Hij zegt eigenlijk zodra je toegeeft aan de dualiteit ben je altijd wel ergens ontevreden over. Alles valt dan namelijk constant uiteen in delen, die bovendien ook nog eens tegengesteld zijn. Onze Quest bestaat alsmaar uit het bestrijden van datgene dat we aan de overkant van ons gezichtspunt zien. Dat is vaak niet goed, fout, verkeerd, lelijk of op zijn minst voor verbetering vatbaar. Hmm, als je het echt op je laat inwerken en je volgt zijn spoor naar het middelpunt, het punt van evenwicht, dat kleine moment waar alles net even goed kan zijn. Dan snap je wel, dat daar zijn in dat moment, een mooi streven is.

Hoe we dat doen is natuurlijk weer een ander verhaal.

Gelukkig hoef ik niet in therapie voor een onverwerkt trauma, maar ik heb zeker iets aan deze kennis. Dualiteit uit mijn leven bannen om het stresscortisol gehalte in mijn lijf te verlagen. Hmmm, klinkt goed. Het zal keer op keer oefenen worden om minder emoties te verbinden, minder snel ergens iets van te vinden, niet in te vullen wat een ander zou kunnen denken.

Vallen opstaan en weer doorgaan. Ik ben bang dat deze volgorde mij mijn leven lang zal achtervolgen, maar ik blijf oefenen. Wat lijkt het mij namelijk een verademing, om net als veel mannen, een feit gewoon een feit te laten!   

Met liefs van Manon.

Je bent van harte welkom mij te volgen op mijn facebook-pagina en deze te liken. Zodra er een nieuw schrijfsel van mij op de rol staat ontvang je dit in je facebook nieuws-pagina.

 

 




- Reageer op deze column

een moeder  schreef op 09-06-2015
zo herkenbaar dit!


Reacties verbergen